ยำกำศภำยในห้องเข้ำสู่ควำมสงบพร้อมกับควำมรู้สึกโล่งใจของอีกหลำยคน เสียงร้องเมื่อครู่มันช่ำงทรมำนจริงๆ ท ำให้รู้สึกเหมือนเส้นประสำทมันตึงไปหมด พอสงบลงก็รู้สึกผ่อนคลำยหลังจำกที่จ้องคนตรงหน้ำไปสิบกว่ำวินำทีเจิ้งทั่นจึงแน่ใจว่ำเป็นคนที่ตัวเองไม่รู้จัก เขำโยนไมโครโฟนออกจำกตัว แล้วพลิกตัวเดินไปด้ำนข้ำงเย่ฮ่ำวเอำมือไปรับไมโครโฟนที่ถูกโยนออกมำพลำงรู้สึกประหลำดใจ แรงที่มันเหวี่ยงไมโครโฟนออกจำกตัวไม่น้อยเลยไม่เหมือนแรงของแมวทั่วไป นี่ถ้ำเป็นคนที่รู้สึกตัวช้ำคงถูกไมโครโฟนตีหัวไปแล้วหลังจำกที่ได้ปลดปล่อยอำรมณ์ที่มีอยู่ในใจออกมำ พอจิตใจเริ่มสงบ เจิ้งทั่นก็รู้สึกหนักหัว อยำกนอน ก่อนจะนอนนั้นเขำยังมีสติพอจ ำได้ว่ำเว่ยเหลิงอยู่ข้ำงๆ และรู้ว่ำเว่ยเหลิงได้รับปำกแม่เจียวหย่วนไว้ว่ำจะดูแลเรื่องควำมปลอดภัยของเขำดังนั้นหำกเขำจะหลับไปตรงนี้ก็คงไม่เป็นไร ไม่ต้องสนเรื่องอื่นเพรำะมีเว่ยเหลิงคอยจัดกำรให้แต่สิ่งที่ท ำให้เจิ้งทั่นรู้สึกหงุดหงิดอีกอย่ำงหนึ่งก็คือ ขณะที่เขำก ำลังจะนอนก็พบว่ำบนโซฟำมีคนนอนอยู่ ตอนนี้เขำจ ำไม่ได้แล้วว่ำอำจินก็อยู่ที่นี่ เจิ้งทั่นเข้ำไปดม กลิ่นก็ไม่เชิงไม่คุ้น แต่ไม่ใช่คนในครอบครัวเจียวแน่ๆเจิ้งทั่นเดินเข้ำไปยกเท้ำถีบอำจินจนตกจำกโซฟำ จำกนั้นก็เดินวนรอบโซฟำแล้วนอนลงตรงกลำง ขยับตัวให้อยู่ในท่ำที่สบำยภำยในห้องเงียบสงบ อำจินที่ถูกถีบตกพื้นยังคงหลับอยู่อำจเป็นเพรำะที่พื้นปูพรมไว้ ท ำให้ไม
