่เจ็บ ถึงต่อให้เจ็บ อำจินดื่มจนเมำขนำดนั้นโอกำสที่จะตื่นขึ้นมำก็มีน้อยมำกชำยทั้งสี่ที่อยู่ในห้องล้วนอึ้งไปกับกำรกระท ำของเจิ้งทั่นเว่ยเหลิงรู้ว่ำแมวตัวนี้แรงเยอะกว่ำแมวทั่วไป แต่ก็นึกไม่ถึงว่ำจะเยอะขนำดที่จะถีบอำจินให้ตกลงไป ต่อให้เป็นแมวของอำจำรย์เขำก็ยังไม่เป็นขนำดนี้ส่วนเย่ฮ่ำว หลงฉี เป้ำจื่อได้มีควำมคิดผุดขึ้นมำในใจเทพ?ปีศำจแมว?มำร?กลำยพันธุ์?หรือจะเป็นอำวุธพิเศษของหน่วยงำนไหน?“แมวนี่…” เย่ฮ่ำวหมำยถึงแมวด ำที่นอนขวำงอยู่กลำงโซฟำเขำมองไปที่เว่ยเหลิงเว่ยเหลิงสะบัดมือ “ก็แค่พิเศษกว่ำแมวทั่วไปนิดหน่อยน่ะพวกนำยรู้ไว้ก็ดีแล้ว แต่อย่ำพูดออกไปล่ะ”นี่มันเรียกว่ำ ‘นิดหน่อย’ เหรอ?หลงฉีมองอำจินที่ถูกถีบตกโซฟำ แล้วมองแขนเสื้อตัวเองน่ำเศร้ำแท้ ถ้ำรู้ว่ำแมวนี่ผิดปกติตั้งแต่แรกเขำก็คงไม่เข้ำไปแย่งไมโครโฟนหรอก เสียสูทไปเลยหนึ่งตัวเย่ฮ่ำวลำกเก้ำอี้เข้ำมำหนึ่งตัว แล้วจุดบุหรี่สูบ เขำเงียบไปสักพัก จำกนั้นจึงพูดขึ้น “นำยหมำยควำมว่ำเรื่องนั้นให้แมวตัวนี้ช่วยจัดกำรได้?”“คิดว่ำนะ” เว่ยเหลิงพยักหน้ำนับตั้งแต่พำแมวเข้ำมำในห้องนี้ เหตุกำรณ์ที่เกิดขึ้นระหว่ำงแมวกับหลงฉีล้วนอยู่ในสำยตำของเว่ยเหลิง สำเหตุที่เขำพำแมวมำด้วยก็คือ หนึ่ง หวังว่ำแมวตัวนี้จะช่วยเหลือเขำได้ สองคือพำแมวมำท ำควำมรู้จักกับหลงฉีและคนอื่นๆ ไว้ คนพวกนี้เป็นคนที่เว่ยเหลิงไว้ใจ เย่ฮ่ำวเป็นเพื่อนที่โตมำด้วยกัน ส่วนเป้ำจื่อกับหลงฉีเป็นคนสนิท
