ของเย่ฮ่ำว ติดตำมเย่ฮ่ำวมำนำนแล้วถ้ำเกิดทั้งสองฝ่ำยคุ้นเคยกันดีแล้ว ต่อไปหำกแมวตัวนี้เกิดปัญหำขึ้น แล้วพอดีกับช่วงที่เว่ยเหลิงกับเหอเทำไม่อยู่ในเมืองฉู่หัวก็สำมำรถมำหำคนพวกนี้ให้ช่วยได้ อย่ำงไรเสียที่นี่ก็เป็นเมืองใหญ่ สิ่งที่สร้ำงควำมล ำบำกให้กับแมวมำกที่สุดก็คือคน ถ้ำท ำให้เย่ฮ่ำวติดหนี้บุญคุณได้ แมวตัวนี้ก็เหมือนมีโล่ก ำบังเพิ่มมำกขึ้น“แต่จะท ำได้หรือเปล่ำ แมวตัวนี้จะยอมร่วมมือไหม คงต้องรอมันตื่นก่อนค่อยว่ำกัน ฉันโทรไปบอกที่บ้ำนของมันแล้ว ว่ำคืนนี้ให้มันนอนนี่ พรุ่งนี้ก็รอถำมมันเอำ” เว่ยเหลิงพูดถ้ำเกิดว่ำนี่เป็นค ำพูดก่อนหน้ำนี้หลงฉีกับเป้ำจื่อก็คงจะไม่เชื่อ แต่ตอนนี้พวกเขำได้แต่นั่งเงียบ ขณะเดียวกันก็คิดเรื่องที่เว่ยเหลิงบอกว่ำจะร่วมมือกับแมวตัวนี้ไปด้วย“แล้วก็” เว่ยเหลิงเงยหน้ำที่มีสีหน้ำเคร่งขรึมขึ้น “เรื่องเกี่ยวกับแมวตัวนี้ฉันหวังว่ำทุกคนจะเก็บเป็นควำมลับ”“เรื่องนี้ฉันเข้ำใจ”เย่ฮ่ำวหันไปมอง เป้ำจื่อกับหลงฉีที่อยู่ด้ำนหลังจึงรีบพูดขึ้น“พวกเรำทรำบครับพี่เหลิง ไม่พูดออกไปแน่นอน”“อืม” เว่ยเหลิงตอบออกไป แล้วเบนสำยตำไปมองอำจินที่นอนอยู่บนพื้นโดยที่ไม่รู้เรื่องรู้รำวเลยสักนิดพลำงส่ำยหน้ำจำกนั้นจึงพูดกับเย่ฮ่ำว “เด็กนี่ถูกชะตำกับแมวตัวนั้น พวกเขำมีวงดนตรีที่สมำชิกเป็นเด็กวัยรุ่นทั้งหมด ไว้ลองให้พวกเขำมำท ำงำนที่นี่ดู เป็นกำรเรียนรู้ไปในตัว”ถึงไม่อธิบำยให้ชัดเจน เย่ฮ่ำวก็เข้ำใจว่ำเว
