่ยเหลิงหมำยถึงอะไร “ได้ หลงฉี ถึงตอนนั้นก็จัดกำรด้วยนะ”“ได้ครับพี่ฮ่ำว” หลงฉีพูดพอพูดธุระเสร็จเว่ยเหลิงก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนำเป็นพูดเรื่องคุณชำยสำมแทน“ดังนั้นมำรู้จักกับแมวตัวนี้ไว้ก็ใช่ว่ำจะไม่เป็นผลดี ลองนึกถึงสถำนกำรณ์ช่วงนี้ของเซ่ำกวงกรุ๊ปดูสิก็น่ำจะเข้ำใจนะ” เว่ยเหลิงพูดช่วงนี้เซ่ำกวงกรุ๊ปมีควำมเคลื่อนไหวเป็นอย่ำงมำก หลังจำกที่คุณชำยสำมกลับมำ ก็เหมือนกับที่หลำยๆ คนคำดกำรณ์ไว้ ว่ำจะเกิดกำรเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ดั่งเช่นทุกครั้งหลงฉีพำอำจินออกจำกห้อง เป้ำจื่อออกไปเฝ้ำหน้ำประตูภำยในห้องนอกจำกเว่ยเหลิงกับเย่ฮ่ำวที่ก ำลังคุยธุระส ำคัญแล้วก็มีแค่แมวด ำที่ก ำลังนอนหลับสนิทอยู่บนโซฟำ…วันต่อมำพอเจิ้งทั่นตื่นก็ส่ำยหัวไปมำ สมองยังคงเบลอๆ แต่เหตุกำรณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก็ค่อยๆ ผุดขึ้นมำ เขำด่ำตัวเองในใจ เมื่อคืนเขำอย่ำงกับเป็นโรคประสำท เหมือนแมวทึ่ม ท ำลำยภำพลักษณ์ตัวเองแท้ๆ ดีที่คนในครอบครัวเจียวไม่มำเห็นเข้ำไม่อย่ำงนั้นคงคิดว่ำแมวตัวเองเป็นบ้ำแน่นอนหลังดื่มเหล้ำไปจะท ำให้ร่ำงกำยสูญเสียโปรตีนเป็นอย่ำงมำก เย่ฮ่ำวได้ให้คนจัดเตรียมอำหำรเช้ำไว้มำกมำย เว่ยเหลิงกับอำจินนั่งอยู่ที่โต๊ะ เดิมทีอำจินเตรียมตัวจะไปที่โรงพยำบำลก่อน แต่หลงฉีบอกว่ำได้ส่งคนไปดูแล้ว จะช่วยย้ำยโรงพยำบำลให้ พร้อมทั้งจัดกำรเรื่องที่เหลือให้ด้วย ตอนนี้ให้อำจินกินข้ำวเช้ำก่อน อย่ำเพิ่งเป็นกังวลเจิ้งทั่นยืนอยู่บนโต๊ะ พออยำกกินอันไห
