่ก็พูดไม่ออกอยู่ๆ ก็อยำกร้องเพลง ส่งเสียงร้องออกไปให้ดังๆเมื่อเขำเห็นไมโครโฟนอีกอันที่อยู่ในมือเว่ยเหลิงจึงเข้ำไปเอำมำเวลำสี่ทุ่ม ณ ที่พักบุคลำกรฝั่งตะวันออกของมหำวิทยำลัยฉู่หัวที่บ้ำนของครอบครัวเจียวพ่อกับแม่เจียวหย่วนยังไม่นอน เพรำะนี่เป็นครั้งแรกที่แมวตัวเองไปไหนไกลๆ หลังจำกที่หำยตัวไปแล้วได้กลับบ้ำนมำ ถึงจะรู้ว่ำมีเว่ยเหลิงคอยดูแลอยู่ แต่ก็ยังไม่วำงใจ อย่ำงน้อยก็ควรจะโทรมำบอกกันหน่อยว่ำเป็นยังไงบ้ำงแล้วขณะที่ก ำลังคิดอยู่นั้น โทรศัพท์ที่อยู่ภำยในห้องนอนก็ดังขึ้นพ่อเจียวหย่วนที่อยู่ใกล้โทรศัพท์รีบยื่นมือไปรับสำยแต่เสียง ‘เงี้ยวง้ำว’ อันเป็นเอกลักษณ์ที่ลอยออกมำจำกหูโทรศัพท์ได้ท ำให้สองสำมีภรรยำที่เดิมทีมีค ำถำมมำกมำยถึงกับเงียบสนิทพอเสียงในสำยสงบลงพ่อเจียวหย่วนจึงถำมขึ้น “ทำงนั้นเกิดอะไรขึ้น?”“ชำร์โคลเมำแล้วครับ ตอนนี้ก ำลังร้องเพลง ผมอยู่ในห้องน ้ำเลยเงียบหน่อย” เว่ยเหลิงที่อยู่ปลำยสำยพูดตอบ“พวกเธอให้มันดื่มเหล้ำเหรอ?!” แม่เจียวหย่วนโมโหแม่เจียวหย่วนจะดึงหูโทรศัพท์มำคุยเอง แต่ก็ถูกสำมีห้ำมไว้พลำงถำมถึงสถำนกำรณ์ทำงนั้นหลังจำกที่เว่ยเหลิงสรุปให้ฟังแล้วก็เดินออกจำกห้องน ้ำไปที่ข้ำงโซฟำบอกให้หลงฉีปิดล ำโพง จำกนั้นจึงเอำโทรศัพท์ไปให้เจิ้งทั่นที่ก ำลังส่งเสียงฟังพอได้ฟังเสียงร้องแบบชัดๆ โดยไม่มีเสียงอื่นรบกวน ท ำให้พ่อเจียวหย่วนแน่ใจว่ำนั่นคือแมวบ้ำนตัวเอง อีกทั้งฟังดูเหมือนมันอำรมณ์ด
