ึงพำคนแบบนี้เข้ำมำด้วย แต่ไม่ว่ำพวกเขำจะคิดอย่ำงไรในใจก็ไม่มีทำงพูดออกมำแน่นอน ขอแค่ท ำหน้ำที่ของตัวเองให้ดีเป็นพอ ไม่ต้องถำมอะไรมำกส่วนเจิ้งทั่นนั้นคนเฝ้ำประตูมองว่ำเป็นสัตว์เลี้ยงของเว่ยเหลิง จึงไม่ได้สนใจ เพรำะหำกดูควำมสัมพันธ์ของเว่ยเหลิงกับเจ้ำนำยแล้ว เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ไม่เป็นปัญหำ“พี่เหลิง”ขณะเจิ้งทั่นเดินตำมเว่ยเหลิงเลี้ยวตรงหัวมุมก็มีคนคนหนึ่งเดินเข้ำมำ ดูภำยนอกไม่ต่ำงจำกพวกมนุษย์เงินเดือนเท่ำไร เขำสวมแว่นตำกรอบทอง ท ำให้ดูสุภำพขึ้นมำเล็กน้อย ตรงหน้ำอกมีเข็มกลัดติดอยู่ เจิ้งทั่นไม่เข้ำใจลวดลำยที่อยู่บนเข็มกลัดว่ำหมำยถึงอะไร แต่มองออกว่ำคนคนนี้จะต้องเป็นพนักงำนระดับผู้จัดกำรแน่นอนอันที่จริงเจิ้งทั่นยังมีเรื่องสงสัยอีกเล็กน้อยว่ำท ำไมคนพวกนั้นถึงเรียกเว่ยเหลิงว่ำ ‘พี่เหลิง’ ไม่ใช่ ‘พี่เว่ย’สิ่งที่เจิ้งทั่นไม่รู้ก็คือ ครั้งหนึ่งขณะที่มีคนเรียกเว่ยเหลิงว่ำ‘พี่เว่ย’ คนคนนั้นได้พูดติดส ำเนียงท้องถิ่นฟังแล้วเหมือนเรียกว่ำ‘พี่เหว่ย’ จึงถูกเย่ฮ่ำวหัวเรำะอยู่นำน นับจำกนั้นมำเว่ยเหลิงจึงคิดหำวิธี จนสุดท้ำยไม่ให้คนเรียกตัวเองว่ำ ‘พี่เหว่ย’ แล้ว ให้เรียกว่ำ‘พี่เหลิง’ แทน“หลงฉีเหรอ? วันนี้นำยเป็นคนดูแลเองเหรอ” เว่ยเหลิงพูด“ครับ พี่ฮ่ำวเกิดมีธุระขึ้นมำกะทันหันเลยไปกับเป้ำจื่อแล้วครับ บอกว่ำถ้ำพี่เหลิงมำให้ผมมำต้อนรับก่อน”คนที่ชื่อหลงฉีพูดพลำงกวำดสำยตำมองอำจินที่อยู่ด้ำนหลังเว่ยเหลิงด้วย
