ังคงเหนื่อยกับกำรออกแบบไปไม่น้อยขณะที่เจิ้งทั่นก ำลังดูอำคำรที่อยู่ด้ำนนอกอยู่นั้น เว่ยเหลิงได้หันมำมองพลำงพูด “นั่นโรงแรมเซ่ำกวง ได้ยินมำว่ำนำยสนิทกับคุณชำยสำมนี่ ใช่ไหม?”คุณชำยสำมเหรอ? ฉำยำฟำงเซ่ำคังนี่เยอะจริงๆ แต่ก็ไม่ถึงกับสนิทหรอก แค่เคยไปหำเงินข้ำงถนนด้วยกันเท่ำนั้นเองเว่ยเหลิงไม่ได้หวังว่ำแมวจะตอบค ำถำมของตัวเอง ข่ำวลือของฟำงเซ่ำคังเขำได้ฟังมำอยู่ไม่น้อย เป็นคนที่ค่อนข้ำงพิเศษขณะเดียวกันก็เป็นคนที่จับตัวยำก เขำรู้สึกว่ำคุณชำยสำมคนนี้ก็เหมือนแมว ยำกที่จะคำดเดำว่ำก ำลังคิดอะไรหรือท ำอะไรอยู่ บำงทีสมองที่เต็มไปด้วยพรสวรรค์แบบนั้นเดิมทีก็คิดไม่เหมือนชำวบ้ำนอยู่แล้วแหละมั้ง?เว่ยเหลิงส่ำยหัว ไฟเขียวพอดี เขำจึงออกรถเมื่อไปถึงที่หมำยฟ้ำก็มืดสนิทแล้ว ไฟที่อยู่รอบๆ ถูกเปิดให้สว่ำงหมดทุกดวงเพื่อต้อนรับผู้คนที่จะออกมำท ำกิจกรรมตอนกลำงคืนกันเว่ยเหลิงขับรถเข้ำไปจอดยังผับที่ค่อนข้ำงใหญ่แห่งหนึ่งแล้วพำเจิ้งทั่นออกมำหำกจะเข้ำไปทำงประตูหน้ำคงไม่ดี เพรำะว่ำกันตำมกฎแล้ว ที่นี่คงไม่ให้น ำสัตว์เลี้ยงเข้ำไป แต่ถ้ำเว่ยเหลิงจะเอำเข้ำไปจริงๆ คนเฝ้ำประตูก็คงไม่ห้ำม แต่เว่ยเหลิงรู้ว่ำท ำแบบนั้นไม่ดีและเขำก็ไม่คิดจะเข้ำทำงประตูหน้ำด้วย เขำกวักมือเรียกเจิ้งทั่นให้เดินไปทำงประตูด้ำนข้ำง ตรงนั้นเป็นที่ส ำหรับคนในเข้ำออกคนเฝ้ำประตูด้ำนนั้นเข้มงวดกว่ำ ฝีมือเก่งกำจกว่ำมำกหลังจำกที่ลงจำกรถเจิ้งทั่นก็มองด้ำนหน
