ี่อยู่ไกลออกไปกว่ำหนึ่งเมตร แล้วถำมขึ้นเว่ยเหลิงชี้ไปที่หอกลำงคืนที่อยู่ฝั่งตรงข้ำม “ที่นั่น”อำจินนั่งคุกเข่ำก้มลงในท่ำกรำบไหว้ตรงหน้ำเว่ยเหลิงกับเจิ้งทั่น“…” เอำธูปสำมดอกด้วยไหม?“นี่ไม่ต้องเล่นใหญ่ขนำดนั้นก็ได้!” เว่ยเหลิงพูด“…ไม่ใช่ครับ นั่งนำนขำเป็นตะคริว”
