เจอแมวด ำมำก็มำก แมวพวกนั้นลักษณะภำยนอกใช่ แต่จิตใจไม่ใช่ แต่แมวที่อยู่ตรงหน้ำตัวนี้ดูเป็นตัวจริงมันเหมือนแมวที่เคำะขวดมำกหรือเขำจะตำฝำด? ไม่ได้กินอำหำรเย็นสมองเลยไม่สั่งกำรจนเกิดภำพหลอน?“ชำร์โคล! อย่ำวิ่งซนสิ ถ้ำเกิดเรื่องอะไรขึ้นมำแล้วฉันจะไปเจอหน้ำพ่อแม่นำยได้ยังไง!” เว่ยเหลิงวิ่งตำมมำด้วยควำมโกรธเมื่อครู่ตอนเขำเห็นแมวตัวนี้วิ่งข้ำมถนนเล่นเอำเขำตกใจจนเหงื่อแตกเลยทีเดียว“เอ้ำ ชำร์โคล แกจริงๆ เหรอเนี่ย!” สำยตำของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยอำกำรตกใจ ควำมคิดฟุ้งซ่ำนเมื่อครู่มลำยหำยไปทันที“หืม รู้จักกันเหรอ?”เว่ยเหลิงมองเด็กหนุ่มสภำพมอมแมมที่ก ำลังนั่งยองๆ อยู่ แล้วหันไปมองเจิ้งทั่นเจิ้งทั่นไม่สนใจเว่ยเหลิง ตอนนี้เขำก ำลังสงสัยว่ำท ำไมอำจินถึงพำตัวเองมำอยู่ในสภำพแบบนี้ แล้วอีกสี่คนล่ะ? ไปไหนแล้ว? ไหนว่ำรวมตัวกันตั้งวงดนตรีห้ำคนไง?“เคยเจอกันครั้งหนึ่งเมื่อยี่สิบกว่ำวันก่อนครับ มันได้ช่วยพวกเรำไว้ครั้งใหญ่เลย เอ๊ะ แล้วคุณฟำงไม่อยู่ด้วยเหรอ?” อำจินมองไปรอบๆ จึงแน่ใจว่ำไม่พบคุณฟำงคนที่มีกล้องถ่ำยรูปดิจิตอลห้อยคออยู่เว่ยเหลิงเลิ่กคิ้วขึ้น ยี่สิบกว่ำวันก่อน…ตอนนั้นชำร์โคลยังอยู่ข้ำงนอกนี่ ดูเหมือนจะอยู่กับคุณชำยฟำงด้วยไม่ใช่เหรอ?“เอำล่ะ อย่ำมัวแต่ยืนอยู่นี่เลย ไปหำที่นั่งคุยกันดีกว่ำ” เว่ยเหลิงกวักมือเรียกอำจินกับเจิ้งทั่นเป็นสัญญำณว่ำให้ตำมตัวเองไป“ไปไหนครับ?” อำจินรีบเอำบุหรี่ในมือโยนทิ้งถังขยะท
