ุดปำกก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมำอย่ำงภูมิใจวันนี้ได้มีกำรเก็บภำพนิดหน่อยเพื่อให้เจิ้งทั่นปรับตัวกลับมำท ำงำนได้ ต่อไปก็มำทุกสองอำทิตย์แบบเดิม หำกมีกรณีพิเศษเสี่ยวกัวก็จะโทรหำพ่อเจียวหย่วนหำกจะว่ำไปตำมเหตุผลแล้ว กำรถ่ำยโฆษณำไม่มีควำมจ ำเป็นต้องมำบ่อยขนำดนี้ แค่ครั้งสองครั้งก็พอแล้ว แต่เสี่ยวกัวมีแผนอย่ำงอื่นอีก เจิ้งทั่นเองก็รู้สึกเฉยๆ อย่ำงไรเสียเขำก็ว่ำงๆ มำท ำงำนยังได้ค่ำขนมด้วยพอออกมำจำกศูนย์กลำงสัตว์เลี้ยงแม่เจียวหย่วนก็ไม่ได้ตรงกลับบ้ำนทันที แต่พำเจิ้งทั่นไปโรงพยำบำลของมหำวิทยำลัยข้ำงๆ โรงพยำบำลมีเขตที่พักอำศัยของบรรดำอำจำรย์และคุณหมอ รวมถึงนักศึกษำที่เช่ำหออยู่เอง แต่ค่ำเช่ำของที่นี่ค่อนข้ำงแพง ดังนั้นจึงมีนักศึกษำไม่กี่คนที่อำศัยอยู่ที่นี่ นักศึกษำที่เช่ำอยู่ถ้ำไม่ใช่ที่บ้ำนค่อนข้ำงมีเงินก็จะเป็นนักศึกษำที่เรียนระดับปริญญำโท-เอกของมหำวิทยำลัยฉู่หัวเวลำนี้ ณ ห้อง 302 ที่อยู่ชั้นสำมไป๋หยำงนักศึกษำปริญญำโทชั้นปีที่สำมของคณะกำรจัดกำรมหำวิทยำลัยฉู่หัวก ำลังนั่งเขียนวิทยำนิพนธ์อยู่ที่หน้ำคอมพิวเตอร์ เขำมีข้อมูลที่ต้องจัดกำรหลำยอย่ำงหลังจำกที่ได้ไปฝึกงำนและส ำรวจตลำดมำ เขำหวังว่ำจะรีบท ำรำยงำนออกมำให้ได้ไวที่สุด หลังเรียนจบรำยงำนและวิทยำนิพนธ์ที่ได้ตีพิมพ์ในนิตยสำรต่ำงประเทศนี้จะเป็นเหมือนใบเบิกทำงให้เข้ำสู่สังคมดังนั้นเขำจึงต้องพยำยำมให้ถึงที่สุดขณะที่ไป๋หยำงก ำลังพิมรำยงำนอยู่นั้น แ
