ฟำงเซ่ำคังให้คนขับรถเอำรถไปจอดในที่พักบุคลำกรฝั่งตะวันออก จำกนั้นตัวเองจึงเดินไปรอที่หน้ำตึก Bพวกเขำถำมคนตำมทำงมำเรื่อยๆ แต่พอมำถึงลุงยำมหน้ำประตูก็ไม่อนุญำตให้เข้ำมำ ฟำงเซ่ำคังจึงโทรหำพ่อเจียวหย่วนพร้อมกับบ่นให้ฟัง “ชำร์โคลนี่พอใช้งำนผมเสร็จก็ทิ้งผมเลยครับไม่น ำทำงให้ด้วย มันท ำกับผู้มีพระคุณแบบนี้ได้ยังไง?”หลังจำกได้รับกำรยืนยันจำกรองศำสตรำจำรย์เจียวแล้ว ลุงยำมจึงไม่ว่ำอะไร และยังถำมฟำงเซ่ำคังด้วยควำมสงสัยว่ำไปรู้จักแมวด ำตัวนั้นได้อย่ำงไร ฟำงเซ่ำคังจึงโม้ให้ฟัง แต่เขำไม่มีทำงเล่ำให้ใครฟังแน่ว่ำตัวเองไปแสดงดนตรีข้ำงถนนกับแมวมำท ำไมทุกครั้งที่ฟำงเซ่ำคังออกไปท่องโลกถึงไปคนเดียว?เพรำะเรื่องที่เขำไปท ำนั้นมันเยอะแยะและพิสดำรเกินกว่ำจะเล่ำให้ใครฟัง ต่อให้ตัวเขำไม่แคร์ แต่คนอื่นในครอบครัวแคร์เรื่องนี้มำก ดังนั้นคนในครอบครัวจึงมักจะโทรหำเขำบ่อยๆ ว่ำให้ท ำตัวให้ดี อย่ำไปท ำอะไรขำยหน้ำฟำงเซ่ำคังยืนอยู่หน้ำตึกพลำงมองไปรอบๆ เพรำะไม่มีอะไรท ำ ต้องบอกเลยว่ำที่พักเก่ำๆ ในเขตมหำวิทยำลัยชั้นน ำนี้บรรยำกำศเงียบสงบมำก ท ำให้เกิดควำมรู้สึกผ่อนคลำย ไม่แปลกที่แมวตัวนั้นจะเอำแต่คิดถึงที่นี่ขณะที่ก ำลังมองไปรอบๆ อยู่นั้น ฟำงเซ่ำคังก็รู้สึกเหมือนโดนจับจ้องอยู่ เขำจึงเลื่อนสำยตำมองไปด้ำนข้ำง แล้วก็พบกับแมวลำยเสือที่นั่งอยู่ตรงระเบียงก ำลังมองมำที่พวกเขำสองคนก่อนหน้ำนี้ฟำงเซ่ำคังไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษก
