ห่ำงจำกสี่แยกไปไม่ไกลมีรถคันหนึ่งที่ไม่ค่อยสะดุดตำจอดอยู่ คนที่อยู่ภำยในรถก ำลังคุยโทรศัพท์“พวกเรำไม่ได้ท ำจริงๆ นะ ยังไม่ได้ลงมือเลยรถมันก็แหกโค้งแล้ว คงเป็นสวรรค์ลงโทษ นำยบอกพี่เป้ำด้วยว่ำเหรินฉงถูกส่งไปโรงพยำบำลแล้ว ส่วนที่เหลือค่อยรอฟังว่ำพี่เป้ำจะเอำไงงำนพวกเรำเสร็จแล้ว”ณ บริษัทเทียนหยวนจีอินในเขตพื้นที่พัฒนำเศรษฐกิจของเมืองฉู่หัวคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ำมเว่ยเหลิงมีอำยุพอๆ กับเขำ ตอนนี้ใบหน้ำไร้อำรมณ์ ขณะที่รับโทรศัพท์ก็เช่นกัน เว่ยเหลิงเห็นจนชินแล้วเพรำะนี่เป็นเพื่อนที่โตมำด้วยกันกับเขำ“เป็นไงบ้ำง? มีอะไรคืบหน้ำไหม?” เว่ยเหลิงถำมคนที่อยู่ตรงข้ำมเอำโทรศัพท์เก็บเข้ำกระเป๋ำพลำงพูด “เป้ำจื่อบอกว่ำเจ้ำนั่นขับรถแหกโค้งเอง พวกเขำยังไม่ได้ลงมือท ำอะไรเลย”“อ้อ” เว่ยเหลิงได้ฟังก็รู้สึกสงสัย ต่อให้เหรินฉงโดนจัดกำรด้วยวิธีต่ำงๆ ก็คงไม่ถึงขนำดไม่มีสติขับรถ “คนของนำยยังไม่ได้ลงมือจริงๆเหรอ? ไม่ได้ขู่ด้วยใช่ไหม?”“เปล่ำ” คนที่อยู่ตรงข้ำมตอบด้วยควำมมั่นใจ “ตอนนี้มันถูกส่งไปโรงพยำบำลแล้วคงต้องรักษำตัวอีกสักพัก นำยจะเอำไงต่อ?”เว่ยเหลิงคิดสักพักจึงสะบัดมือ “ช่ำงเถอะ ให้คนของนำยถอยออกมำเรื่องที่เหลือฉันจัดกำรเอง”คนที่อยู่ตรงข้ำมพยักหน้ำจำกนั้นจึงลุกโทรศัพท์สักพักแล้วกลับมำนั่งอีกครั้ง“ฮ่ำวจื่อ เรื่องที่คุยกับนำยครำวก่อนว่ำไง?” เว่ยเหลิงถำม“เรื่องขนส่งเหรอ? ฉันเริ่มเลือกคนแล้ว” เย่ฮ่ำวพูด“งั้นก็ดี
