กำรโทรศัพท์ทุกวันเป็นเรื่องที่เจิ้งทั่นได้ตัดสินใจในช่วงหลังเมื่อรู้ว่ำตัวเองยังไม่ได้กลับไปที่เมืองฉู่หัวในทันทีอีกทั้งทุกครั้งที่โทรเขำจะเลือกเวลำที่เด็กทั้งสองคนเลิกเรียนกลับถึงบ้ำนแล้ว จำกนั้นก็ฟังเด็กๆ บ่นเรื่องรำวที่เกิดขึ้นที่โรงเรียนถึงแม้ว่ำเนื้อหำที่พูดจะไร้สำระ แต่พอวำงสำยเขำจะรู้สึกดีขึ้นอย่ำงบอกไม่ถูก ขณะที่ฟังสำยต่อให้เขำพูดอะไรออกไปไม่ได้แต่แค่ได้ยินเสียงอีกฝ่ำยก็มีควำมสุข เขำสะบัดปลำยหำงไปมำอย่ำงช้ำๆหลังโทรเสร็จเจิ้งทั่นก็เอำโทรศัพท์มือถือที่แบตใกล้หมดเก็บเข้ำกระเป๋ำ เวลำนี้ฟำงเซ่ำคังก ำลังเก็บคันเบ็ดแล้วสั่งให้คนขับรถเอำปลำไปให้ชำวบ้ำนช่วยจัดกำรพอรู้สึกเบื่อๆ เจิ้งทั่นจึงเล่นกับต้นหญ้ำที่อยู่ข้ำงๆ ต้นหญ้ำชนิดนี้พบเห็นได้อยู่บ่อยๆ ในทุกๆ ที่ ดูแล้วเป็นต้นไม้ที่ไม่มีข้อจ ำกัดเรื่องกำรด ำรงชีวิตเท่ำไร“เล่นกับหญ้ำหน้ำรถ*อยู่เหรอ?” ฟำงเซ่ำคังยกซำลำเปำออกมำกัด พลำงเดินเข้ำไปหำเจิ้งทั่น เขำรู้สึกหิว อำหำรเย็นยังต้องรอไปอีกสักพัก จึงได้ไปขอซำลำเปำจำกบ้ำนที่วันนี้เขำไปขอพักอำศัยด้วยมำกินรองท้องไปก่อนเขำเอำซำลำเปำที่กัดไปแล้วค ำหนึ่งส่งให้เจิ้งทั่น “กินไหม?”เจิ้งทั่นมองตรงรอยแหว่งของซำลำเปำแล้วเบือนหน้ำหนีด้วยควำมรังเกียจ“อ้อ จ ำได้แล้ว รองศำสตรำจำรย์หยวนบอกว่ำแกไม่กินของที่คนอื่นกัดแล้ว งั้นเอำแบบนี้เดี๋ยวฉันกัดตรงที่มีรอยกัดกินเข้ำไปให้” พูดจบฟำงเซ่ำคังก็กัดลงไปตรงที่ได้กั
