วันต่อมำเจิ้งทั่นซ่อนตัวอยู่ในกระเป๋ำเป้ของฟำงเซ่ำคังเพื่อเตรียมตัวออกเดินทำงพนักงำนที่อยู่หน้ำเคำน์เตอร์ของโรงแรมมองกระเป๋ำสะพำยหลังใบใหญ่ของฟำงเซ่ำคัง คงนึกไม่ถึงว่ำคนที่ดูซอมซ่อจะมีปัญญำมำพักโรงแรมดีๆ แบบนี้ได้ อีกทั้งยังได้เดำไปต่ำงๆนำนำว่ำภำยในกระเป๋ำมีอะไร“คุณคะ ซิปกระเป๋ำรูดไม่สนิท……” พนักงำนที่เตือนขึ้นยังไม่ทันจะได้พูดจบประโยคดีก็เห็นหนวดแมวโผล่ออกมำเธออ้ำปำกค้ำงแล้วมองฟำงเซ่ำคัง เขำยิ้มกว้ำงกลับไปให้แล้วเดินออกมำพอออกมำพ้นประตูโรงแรม เจิ้งทั่นไม่อยำกอุดอู้อีกต่อไปจึงกระโดดออกมำเดินข้ำงๆ ฟำงเซ่ำคัง อยู่ในกระเป๋ำไม่สบำยเลยสักนิด“โอ้ รถมำแล้ว!” ฟำงเซ่ำคังพูดเจิ้งทั่นยืดคอไปดู แต่ก็ไม่รู้ว่ำฟำงเซ่ำคังหมำยถึงรถคันไหนเพรำะมีรถจอดอยู่หน้ำโรงแรมเต็มไปหมดฟำงเซ่ำคังเดินไปทำงรถส่วนตัวที่ดูธรรมดำๆ คันหนึ่งจำกนั้นก็ยกมือทักทำยคนขับที่เขำบอกไม่ต้องเสียค่ำรถคือแบบนี้นี่เองขณะที่ฟำงเซ่ำคังเปิดประตูรถ เจิ้งทั่นก็ได้สังเกตเห็นว่ำที่ด้ำนหลังมีคนนั่งอยู่คนหนึ่ง อำยุพอๆ กับฟำงเซ่ำคัง แต่คนคน นี้มีมำดขรึม ดูมีอ ำนำจจะมีมำดขรึมหรืออะไรก็แล้วแต่ เจิ้งทั่นหวังอยู่อย่ำงเดียวก็คือ ขอแค่พึ่งพำได้เป็นพอ อย่ำเป็นเหมือนฟำงเซ่ำคัง“ท่ำนผู้ว่ำหยวน ยินดีที่ได้รับต ำแหน่งนะครับ!” ฟำงเซ่ำคังเดินขึ้นรถโดยที่ไม่ได้สนใจว่ำคนข้ำงๆ จะคิดอย่ำงไร เขำเอำกระเป๋ำวำงไว้บนเบำะว่ำงที่อยู่ด้ำนข้ำง จำกนั้นจึงตีไปบนเบำะที่ม
