ีที่ว่ำงเหลืออยู่นิดหน่อย แล้วพูดกับเจิ้งทั่นที่ยังคงมองส ำรวจด้ำนนอกรถอยู่ “ขึ้นมำสิ!”เจิ้งทั่นมองผู้โดยสำรอีกคน แล้วมองที่ว่ำงน้อยๆ ที่เหลืออยู่จำกนั้นจึงมองที่นั่งด้ำนข้ำงคนขับที่ยังว่ำงอยู่ หลังกระโดดขึ้นรถได้เขำก็พุ่งไปยังที่นั่งด้ำนหน้ำทันที“เฮ้ย แมวตัวนี้นี่จริงๆ เลย!” ฟำงเซ่ำคังหัวเรำะ แล้วก็ไม่ได้สนใจเจิ้งทั่นอีก เขำเริ่มพูดคุยกับคนข้ำงๆเจิ้งทั่นนั่งอยู่บนเบำะด้ำนข้ำงคนขับ เขำรู้สึกว่ำที่นั่งกว้ำงๆย่อมดีกว่ำไปเบียดกับกระเป๋ำสะพำยหลังของฟำงเซ่ำคังถึงแม้ว่ำรถคันนี้ภำยนอกจะดูธรรมดำ แต่ข้ำงนอกตกแต่งได้ไม่เลว เขำหันไปมองคนขับก็รู้สึกคุ้นๆ หน้ำไม่ใช่ว่ำเขำเคยเจอคนขับรถคนนี้มำก่อน แต่คนคนนี้ให้ควำมรู้สึกเหมือนเว่ยเหลิง คำดว่ำน่ำจะเป็นบอดี้กำร์ดไปในตัวด้วย พอนึกถึงค ำพูดของฟำงเซ่ำคังที่เรียกคนที่นั่งด้ำนหลังว่ำ‘ท่ำนผู้ว่ำหยวน’แล้ว เหตุผลนี้ก็ฟังดูเข้ำทีคนขับรถที่อยู่ด้ำนข้ำงรู้สึกได้ถึงสำยตำเจิ้งทั่นที่มองไป จึงหันมำมอง แมวตัวนี้กระโดดมำนั่งด้ำนข้ำงคนขับดูไม่ค่อยเหมำะเท่ำไร แต่ในเมื่อเจ้ำนำยไม่ว่ำอะไร เขำก็ไม่อยำกพูดมำก ขอแค่แมวตัวนี้ไม่มำก่อกวนเป็นพอ แต่ตอนนี้มันกลับเอำแต่จ้องหน้ำอีกทั้งสำยตำของมันยังแตกต่ำงจำกแมวทั่วไป ท ำให้เขำรู้สึกหวั่นใจแมวตัวนี้ประหลำดจริงๆ!คนขับรถรู้สึกได้ว่ำตัวเองก ำลังขนลุก ท ำให้ส่งเสียงตอบรับเจ้ำนำยช้ำไปเล็กน้อยเจิ้งทั่นเบนสำยตำไปมองนอกหน้ำต่ำง เขำมองอ
