ำคำรตึกสูงที่รถวิ่งผ่ำนไป ถึงแม้ว่ำสำยตำจะจับจ้องอยู่ที่ด้ำนนอก แต่หูของเขำก็คอยฟังบทสนทนำของฟำงเซ่ำคังกับคนคนนั้น เพรำะเจิ้งทั่นเพิ่งจะจับใจควำมได้ว่ำเรื่องที่ทั้งสองคนคุยกันนั้นเกี่ยวกับเหตุกำรณ์เมื่อคืนฟำงเซ่ำคังหยิบเอกสำรที่ผู้ว่ำหยวนส่งให้ขึ้นมำดู จำกนั้นก็ด่ำออกมำ “ไอ้สองคนนี้ยังมีหน้ำจะฟ้องผมอีกเหรอ?พวกมันน่ะรวมหัวกันมำชัดๆ ผมแค่เอำกระบองฟำดไปที่คนหนึ่งแค่ทีเดียวเรื่องอื่นไม่เกี่ยวกับผมเลยนะ รู้แบบนี้น่ำเอำให้หนักแบบขยับปำกพูดไม่ได้เลย ไอ้พวกโจรกระจอกเอ๊ย!”ผู้ร้ำยสองคนที่ถูกฟำงเซ่ำคังกับเจิ้งทั่นสั่งสอนเมื่อคืนได้เข้ำไปแจ้งควำมว่ำถูกฟำงเซ่ำคังท ำร้ำยร่ำงกำย อีกทั้งยังได้บอกว่ำมีเจตนำฆ่ำอีกด้วย“งั้นนำยบอกมำสิว่ำบำดแผลของคนพวกนี้มำได้ยังไงกัน?”“แมวข่วน”“……”ผู้ว่ำหยวนยกมือขึ้นมำนวดขมับ เขำนึกไม่ถึงว่ำเพิ่งเข้ำมำรับต ำแหน่งใหม่ก็มำเจอเคสอะไรแบบนี้“เอำเป็นว่ำไม่เกี่ยวกับผมละกัน” ฟำงเซ่ำคังโยนเอกสำรในมือไปอีกทำง แล้วผำยมือออก “ต่อให้พวกมันกลำยเป็นขันทีผมก็พูดได้แค่ว่ำมันซวยเอง หำเรื่องใส่ตัวแท้ๆ ท ำเรื่องไม่ดีเอำไว้เมื่อคืน ริอ่ำนจะเป็นขโมย ถือท่อนเหล็กมำด้วยนะ! พวกมันมีคดีมำก่อน ต่อให้รู้จักคนใน มีเส้นมีสำย ก็ปฏิเสธควำมผิดไม่ได้หรอกมันเจตนำจะมำปล้นเอำเงินชัดๆ”ฟำงเซ่ำคังพูดออกมำเป็นตุเป็นตะ สุดท้ำยจึงสรุปออกมำหนึ่งประโยค “เอำเป็นว่ำเรื่องเตะไข่น่ะไม่เกี่ยวกับผม”ผู้ว่ำหยวนเงียบไป ฟ
