ำงเซ่ำคังส่งเสียงจิ๊จ๊ะในล ำคอออกมำพลำงพูด “ อย่ำมัวแต่ท ำหน้ำกลุ้มไปเลย ไม่ดีเหรอมีทำงสร้ำงผลงำนแล้ว เพิ่งมำรับต ำแหน่งใหม่ต้องโชว์ฝีมือหน่อย เรื่องแค่นี้จัดกำรไม่น่ำยำกหรอกมั้ง?”พอพูดจบฟำงเซ่ำคังก็ถีบไปที่เบำะด้ำนข้ำงคนขับควำมหมำยคือ ‘ปัญหำที่แกสร้ำงไว้ฉันต้องมำรับหน้ำให้เนี่ย!’เจิ้งทั่นเชิดใบหูขึ้น แสร้งท ำเป็นไม่รู้เรื่อง อย่ำงไรเสียตอนนี้เขำก็เป็นแค่แมว ใครจะไปเชื่อล่ะว่ำแมวจะท ำร้ำยคนจนกลำยเป็นขันทีได้? แม้แต่โจรที่ถูกท ำร้ำยยังไม่กล้ำพูดควำมจริงออกมำเลยเพรำะพูดไปใครจะเชื่อ? หรือไม่พวกมันอำจจะรู้สึกอำยก็ได้ถ้ำพูดออกไป ไม่อยำกให้คนอื่นรู้ว่ำเกือบเสียควำมเป็นชำยเพรำะแมวแค่ตัวเดียวไม่ว่ำเหตุกำรณ์จะเป็นอย่ำงไร เจิ้งทั่นเชื่อว่ำคนที่นั่งอยู่ด้ำนหลังนั้นจัดกำรเรื่องนี้ได้แน่ ไม่มีอะไรที่เขำต้องเป็นห่วงทั้งสองคนที่นั่งอยู่ด้ำนหลังเลิกพูดถึงเรื่องเมื่อคืนแล้วเปลี่ยนเป็นคุยเรื่องครอบครัว เจิ้งทั่นไม่สนใจเรื่องพวกนั้น เขำมองออกไปนอกหน้ำต่ำงพลำงคิดว่ำเมื่อไรจะออกนอกเมืองหลังจำกผ่ำนไปหนึ่งชั่วโมงกว่ำๆ รถก็หยุดลงเจิ้งทั่นกระโดดลงจำกรถ จำกที่ฟังฟำงเซ่ำคังพูด พวกเขำจะต้องเปลี่ยนไปนั่งรถอีกคันหนึ่ง ซึ่งรถคันนี้จะพำพวกเขำกลับไปยังเมืองฉู่หัวเรื่องนี้ท ำให้เจิ้งทั่นดีใจมำกที่ไม่ต้องเดินเท้ำ ไม่ต้องนั่งหน้ำรถจักรยำน ไม่ต้องนั่งรถสำมล้อ และก็ไม่ต้องเร่ร่อนหำเงินตำมท้องถนน และที่ส ำคัญที่สุดก็คือ
