นี่หมำยควำมว่ำอีกไม่กี่อึดใจเขำก็จะกลับถึงเมืองฉู่หัวแล้ว จะได้กลับบ้ำนที่แสนสงบเสียที!แค่คิดแบบนี้ก็ท ำให้เขำดีใจจนนอนไม่หลับแล้วเจิ้งทั่นมำนั่งนับวันดูตั้งแต่ถูกจับตัวไปจนถึงวันนี้ก็เป็นเวลำเดือนกว่ำๆ แล้ว แต่มันท ำให้เขำรู้สึกเหมือนเวลำผ่ำนไปหลำยปีใช้ค ำว่ำ ‘ล ำบำก’ ค ำเดียวคงไม่พอบรรยำยถึงประสบกำรณ์ในครั้งนี้ของเขำรถที่เจิ้งทั่นกับฟำงเซ่ำคังจะนั่งไปเป็นรถออฟโรดที่ค่อนข้ำงหรูหรำ ภำยในรถมีเสื้อผ้ำที่สะอำดๆ แขวนไว้และของใช้อื่นๆ ทั้งหมดนี้ล้วนเตรียมไว้ให้ฟำงเซ่ำคัง โดยผู้ว่ำหยวนได้บอกไว้ว่ำ “แต่งตัวให้มันดีๆ หน่อย ถึงที่นั่นแล้วอย่ำท ำให้คนอื่นเขำมำดูถูก”‘คนอื่น’ ที่ผู้ว่ำหยวนพูดถึงคือใคร อันนี้เจิ้งทั่นไม่แน่ใจและเขำก็ขี้เกียจจะคำดเดำด้วย แค่ได้รู้ว่ำตัวเองก ำลังจะได้กลับบ้ำนแค่นี้ก็พอใจแล้วคนขับรถออฟโรดรู้จักกับฟำงเซ่ำคัง เป็นคนที่พี่คนรองส่งมำผู้ว่ำหยวนมองรถออฟโรดที่ถูกขับออกไปไกลพลำงพูดออกมำอย่ำงเหนื่อยใจ “อำยุจะสี่สิบแล้ว ยังท ำตัวให้น่ำห่วงมำกกว่ำแมวอีก”ถ้ำพ่อเจียวหย่วนมำได้ยินค ำพูดนี้ล่ะก็คงพูดขึ้นมำว่ำ ‘อันที่จริงแมวตัวนี้ชอบท ำตัวให้น่ำห่วงมำกกว่ำอีก’หลังจำกที่ขึ้นทำงด่วนแล้วเจิ้งทั่นที่นั่งอยู่ในรถได้มองป้ำยบอกทำงไปเรื่อยๆ ฟำงเซ่ำคังถือแผนที่ไว้ในมือ เขำก็ชะโงกหน้ำเข้ำไปดูด้วย จำกนั้นก็ลองค ำนวณดูว่ำยังเหลือระยะทำงอีกไกลแค่ไหนกว่ำจะถึงเมืองฉู่หัวเดิมทีเขำคิดว่ำคงจะถึงเ
