วุ่นวำยมำก!เดินทำงเช่นนี้ไปเรื่อยๆ แวะพักบ้ำงเที่ยวบ้ำง อ้อมไปนู่นมำนี่ หลังจำกนั้นหนึ่งสัปดำห์ทั้งสำมชีวิตก็เข้ำสู่มณฑลจิงฮั่น ซึ่งเมืองฉู่หัวก็อยู่ในมณฑลนี้ ขณะที่เจิ้งทั่นก ำลังมองเห็นแสงสว่ำงอยู่ตรงหน้ำ ฟำงเซ่ำคังก็ได้ให้คนขับหยุดรถ แล้วเที่ยวเล่นอยู่ในเมืองที่ห่ำงจำกเมืองฉู่หัวไม่ไกลอีกหลำยวัน โดยบอกว่ำจะไปตกปลำเจิ้งทั่นอยำกจะเข้ำไปตบสักหนึ่งฉำด ต่อไปอย่ำได้มำนั่งรถไปไหนกับคนคนนี้อีกเป็นอันขำด เรื่องเยอะจริงๆ“ก็บอกแล้วว่ำใช้เวลำประมำณครึ่งเดือน แล้วจะรีบกลับไปท ำไม?” ฟำงเซ่ำคังนั่งอยู่ข้ำงทะเลสำบพลำงถือคันเบ็ดตกปลำเจิ้งทั่นนั่งอยู่บนต้นไม้ที่อยู่ข้ำงๆ เขำเชิดใบหูขึ้นไม่สนใจฟำงเซ่ำคัง นับตั้งแต่ที่ติดต่อพ่อเจียวหย่วนได้จนถึงตอนนี้ก็เป็นเวลำสิบวันแล้ว นี่ต้องรอให้ครบครึ่งเดือนจริงๆ เหรอ? อีกทั้งจำกที่ได้ใช้โทรศัพท์ของฟำงเซ่ำคังติดต่อพ่อเจียวหย่วนเมื่อคืน ทำงนั้นบอกว่ำปัญหำใกล้จะคลี่คลำยแล้ว จะพำเจิ้งทั่นกลับไปเมื่อไรก็ได้“โฮ่งๆ โฮ่งๆๆ”สุนัขสีด ำตัวหนึ่งก ำลังเห่ำอยู่ข้ำงๆ มันเป็นสุนัขของชำวสวนแถวนั้น ชอบที่จะมำนั่งดูคนตกปลำ พอเห็นก็จะเห่ำ“ติดเบ็ดแล้วเหรอ?” ฟำงเซ่ำคังรีบยกคันเบ็ดขึ้น “มื้อเย็นมีปลำกินแล้ว!”เจิ้งทั่นหำวออกมำโดยไม่สนใจ เขำรู้สึกเบื่อจึงไปที่กระเป๋ำเป้ของฟำงเซ่ำคัง รูดซิปหยิบเอำโทรศัพท์ออกมำคนขับรถที่ช่วยถือถังใส่ปลำพอเห็นเจิ้งทั่นท ำแบบนั้นก็ไม่ได้มีปฏิกิริยำอะไรเป
