่อยไปหมด ขณะที่ฟำงเซ่ำคังก ำลังเลือกเพลงอยู่นั้น เจิ้งทั่นได้เปลี่ยนไปใช้ขำอีกข้ำง ท ำให้ผู้ชมต่ำงก็ตกตะลึง“ไอ้หยำ แมวตัวนั้นรู้จักเปลี่ยนไปใช้ขำอีกข้ำงด้วย!”“แบบนี้แมวบ้ำนฉันก็ท ำได้”“คงเหนื่อยแล้วแหละมั้ง น่ำสงสำรจัง” คุณป้ำท่ำนหนึ่งควักเงินออกมำแล้วเดินไปยัดใส่กล่องมีคนแรกก็มีคนที่สอง คนที่สำม……ฟำงเซ่ำคังคิดในใจ นี่เขำสู้แมวไม่ได้เลยสักนิด ร้องมำตั้งนำนไม่มีคนสนใจ แต่แค่แมวเปลี่ยนไปใช้ขำอีกข้ำงคนก็พำกันสงสำร พี่คนนั้นควักมำร้อยหยวนเลยนะ! ดูท่ำคนเมืองนี้จะรวยไม่เบำพอร้องได้อีกสองเพลงฟำงเซ่ำคังก็หยุดพักชั่วครำวเวลำนี้มีคนเข้ำมำคุยกับฟำงเซ่ำคัง เช่น เข้ำมำถำมว่ำเขำเป็นคนที่ไหน แมวนี่มำได้ยังไง ท ำไมถึงได้มำร้องเพลงอยู่ที่นี่ เป็นต้นเจิ้งทั่นขี้เกียจจะฟังฟำงเซ่ำคังโม้ ไม่มีค ำพูดไหนเลยที่เป็นควำมจริง ทั้งยังแกล้งท ำตัวน่ำสงสำรอีก ส่วนพวกคุณป้ำทั้งหลำยเขำก็ทนไม่ไหว จึงกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ ใครเรียกยังไงก็ไม่สนบำงครั้งเขำก็ไม่เข้ำใจว่ำท ำไมเวลำคนมำเจอแมวจะต้องท ำเสียง ‘เมี้ยวๆ’ใส่ ไม่ว่ำจะเป็นแมวตัวผู้หรือแมวตัวเมีย ไม่ว่ำแมวตัวนั้นจะมีชื่อหรือไม่ก็ตำม คนที่เรียกแมวแบบนี้เป็นคนแรกนั้นสุดยอดไปเลยจริงๆเมื่อก่อนค ำนี้ในพจนำนุกรมของเจิ้งทั่นจะท ำให้เขำนึกถึงพวกสำวๆ แต่หลังจำกที่ได้มำเป็นแมวแล้ว มีคนร้องแบบนี้ใส่เขำไปแล้วไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง แต่ทุกครั้งที่ได้ยินเขำจะสะบัดหน้ำเดินหนีดังนั้
