นพอเห็นบรรดำป้ำๆ ท ำเสียง ‘เมี้ยวๆ’ เขำจึงเชิดใบหูแล้วกระโดดขึ้นต้นไม้ทันทีขณะที่เจิ้งทั่นก ำลังหลบพวกป้ำๆ ฟำงเซ่ำคังก ำลังโม้อยู่นั้นเด็กวัยรุ่นทั้งห้ำคนที่อยู่อีกด้ำนก็เริ่มพูดคุยกัน“ใช่คนเมื่อวำนไหม?”“ลุงนั่นเมื่อวำนเข้ำมำถำมพวกเรำตั้งเยอะ นึกไม่ถึงว่ำวันนี้จะพกกีต้ำร์มำด้วย”“ลุงนั่น……เมื่อวำนฉันยังเห็นที่คอมีกล้องถ่ำยรูปด้วยนะ”“กล้องดิจิตอลด้วยเหอะ!”“อืม กล้องดิจิตอลที่รำคำแสนแพง ที่ฉันจ ำได้ก็เพรำะเขำมีกล้องนี่แหละ”พูดจบทั้งห้ำคนก็เงียบไป จำกนั้นก็มีคนหนึ่งพูดขึ้น “ถ้ำอย่ำงนั้น ลุงนั่นก็เป็นพวกคนมีเงินที่อยู่ว่ำงเลยมำแย่งงำนพวกเรำงั้นสิ!”เด็กวัยรุ่นที่ออกมำท ำเรื่องแบบนี้นั่นเป็นเพรำะด้วยวัยที่ก ำลังอยำกรู้อยำกเห็น แต่คนที่อำยุใกล้สี่สิบมำท ำ คนส่วนใหญ่จะคิดว่ำคนคนนั้นมันบ้ำ“อันที่จริง……ตัวที่เป็นจุดสนใจน่ะน่ำจะเป็นแมวนะ”“อยู่ๆ ก็รู้สึกจุกที่อก” เด็กวัยรุ่นคนหนึ่งพูดขึ้นคนที่อำยุเยอะที่สุดชื่ออำจิน เป็นนักร้องน ำของวงที่ตั้งขึ้นมำใหม่นี้ และเป็นพี่ใหญ่ของวงอีกด้วย เขำได้รวบรวมสมำธิของทุกคน เตรียมตัวจะร้องเพลงต่อ แต่ทันใดนั้นก็มีผู้หญิงที่แต่งหน้ำจัดคนหนึ่งเข้ำมำเรียกพวกเขำพวกเขำรู้จักผู้หญิงคนนี้ เธอเป็นญำติของเจ้ำของผับที่มำเชิญพวกเขำไปร้องเพลง วันนี้ออกมำเดินเล่นแล้วเจ้ำของผับโทรเข้ำมำพอดีเธอจึงเอำข่ำวมำแจ้ง พอคุยเสร็จเธอก็สะบัดผมเดินจำกไป เพรำะไม่ชอบพวกนักร้องข้ำงถนนผู้หญิง
