แล้วว่า ศาสตราจารย์เหรินคนนี้ ต่อให้ไม่ชอบแมวก็ไม่ได้ดูมีเจตนาร้ายกับแมวตัวอื่นแบบที่มองเขาคนๆ นี้เวลาอยู่ต่อหน้าแมวจะถอดหน้ากากออก รอยยิ้มที่อยู่ในดวงตานั้นดูเย็นชา ดังนั้นเวลาเจิ้งทั่นเห็นรอยยิ้มของเขาจึงรู้สึกอึดอัด มักจะรู้สึกว่าเขากำลังคิดอะไรไม่ดีอยู่“สวัสดีครับศาสตราจารย์เหริน!”นักศึกษาสองสามคนเดินผ่านมา แล้วทักทายคนๆ นั้นศาสตราจารย์เหรินยิ้มรับเจิ้งทั่นที่นั่งดูอยู่บนตันไม้เบ้ปากใส่ สายตาของคนๆ นี้ที่มองเขากับมองคนอื่นไม่เหมือนกันจริงๆ ด้วยพวกจอมปลอม!เจิ้งทั่นพยายามนึกย้อนดูก็แน่ใจว่าก่อนหน้านี้เขาไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับคนๆ นี้เลยสักนิด ศาสตราจารย์เหรินเช่าบ้านอยู่ข้างนอก ไม่ได้อยู่ในเขตที่พักมหาวิทยาลัย ปกติเวลาเจิ้งทั่นมาที่คณะวิทยาศาสตร์ชีวภาพนี้ก็แค่บางครั้งที่จะนั่งมองอยู่ข้างนอก บางทีก็ไปนอนที่ห้องของพ่อเจียวหย่วนเลย จากนั้นก็ไม่มีเรื่องอะไรแล้วอาจารย์ในคณะหลายคนรู้ว่ารองศาสตราจารย์เจียวเลี้ยงแมวดำอยู่ที่บ้านหนึ่งตัว พวกเขามักจะเห็นเวลารองศาสตราจารย์เจียวขี่รถกลับบ้านจะมีแมวของตัวเองซ้อนไปด้วย บวกกับเวลาเจิ้งทั่นมาที่นี่ก็ไม่ซน ไม่ทำลายข้าวของ อาจารย์บางคนกับนักศึกษาก็จะพากันรียกชื่อ ‘ชาร์โคล’ โดยตรง แล้วก็ไม่มีใครเอาหินปาไล่เขามีแค่ศาสตราจารย์เหรินเท่านั้นที่ทำท่าเหมือนจะฆ่าจะแกงเขามันน่าแปลกใจจริงๆ นะ พี่ไม่ได้ไปแย่งเมียเขาสักหน่อยแล้วทำไมต้องมามองด้วยสายตาแบบ
