เจิ้งทั่นรู้สึกเหมือนสองวันมานี้มีคนคอยจับตามองอยู่เขาไม่แน่ใจว่าเป็นใคร แต่ความรู้สึกนี้มันรุนแรงมากพ่อเจียวหย่วนได้กำชับไว้ว่าไม่ให้เขาไปที่คณะวิทยาศาสตร์ชีวภาพ เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเจอคนแซ่เหรินคนนั้น ไม่เพียงเท่านี้ ช่วงเย็นเขาก็ไม่ค่อยออกไปเล่นข้างนอกแล้ว แต่บางทีถ้าอดไม่ไหวถึงจะออกไปปกติเมื่อถึงเวลาห้าโมงเย็นเขาจะไปรอเด็กๆ ที่ประตูทางเข้าโรงเรียนแล้วกลับบ้านพรอ้มกัน หรือถ้าตอนเย็นเขาจะออกไปข้างนอก เดี๋ยวนี้ก็จะอยู่แค่ในเขตที่พัก ดังนั้นจึงไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จะไปในซอยเขตที่พักเก่าเลยช่วงกลางวันคนเยอะ ในมหาวิทยาลัยมีคนเดินอยู่เต็มไปหมด เพราะถึงอย่างไรที่นี่ก็ไม่ใช่สถานศึกษาที่ห้ามคนนอกเข้ามาไม่มีการเข้มงวดในการตรวจคนเข้าออก แต่หากยังหาสาเหตุที่เขาถูกสะกดรอยตามไม่ได้ล่ะก็ เขาก็ยังไม่รู้สึกวางใจ
วันนี้เจิ้งทั่นเดินหาต้นไม้ที่อยู่รอบๆ เขตที่พัก แล้วจึงกระโดดปีนขึ้นไปบนต้นอู๋ถงต้นใหญ่พักผ่อนอยู่บนนั้น การอยู่บนที่สูงทำให้เขารู้สึกจิตใจสงบ สามารถมองไปได้ไกลกว่าอยู่ข้างล่างเขาหาวออกมาหนึ่งที เมื่อคืนเขาเอาแต่คิดมากจึงหลับไม่สบาย ดังนั้นจึงต้องมานอนชดเชยในตอนกลางวันช่วงนี้แม่เจียวหย่วนต้องเตรียมจัดทำแผนการสอนกับพวกครูอาจารย์ด้วยกัน อีกไม่กี่เดือนเจียวหย่วนก็จะขึ้นมอต้นแล้ว แม่เจียวหย่วนจึงต้องแสดงผลงานให้บรรดาคุณครูม.ต้นได้เห็นบ้างเผื่ออีกหน่อยเจียวหย่วนจะได้รับโอกาสดีๆส่วนบ้านคนอื่
