นก็มีคนแก่หรือไม่ก็เด็กเล็กที่ยังไม่เข้าโรงเรียนอนุบาล หากไปทำงานกันที่นั่นก็คงจะไม่สะดวกนักสุดท้ายจึงมาจบลงที่บ้านของครอบครัวเจียว ครั้นแล้วเจิ้งทั่นจึงต้องออกไปเดินเล่นนอกบ้านในช่วงกลางวันของทุกวัน พอเหนื่อยก็หาที่นอนพักบนต้นไม้ใหญ่ หากฝนตกก็ไปที่บ้านเจ้าอ้วน เพราะยังไงเขาก็ไม่กลับไปบ้านเจอพวกอาจารย์เหล่านั้นแน่ๆเจิ้งทั่นสะลึมสะลือเคลิ้มเหมือนกำลังจะหลับ แต่ทันใดนั้นความรู้สึกที่เหมือนถูกจับตามองก็กลับมาอีกครั้ง เขาขยับใบหู แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรที่ผิดแปลก รอบๆ มีแต่นักศึกษาเดินไปมาห่างออกไปไม่ไกลมีเจ้าหน้าที่กำลังกวาดพื้น มีรถแล่นผ่านมาบ้างบางเวลา บริเวณใกล้ๆ มีสนามกีฬาอยู่ ทำให้บางครั้งจะมีเสียงร้องตะโกนว่า สู้ๆ ลอยมาเสียงพวกนี้เป็นเสียงที่ได้ยินเป็นปกติจนเขาชินแล้ว แต่ความรู้สึกที่เหมือนกำลังถูกจับตามองนี้ทำให้เขาไม่สบายใจเจิ้งทั่นลืมตาขึ้น แล้วกวาดสายตามองไปใต้ต้นไม้ไม่พบบุคคลที่น่าสงสัย แต่ครั้งนี้เขาพยายามจดจำคนที่เดินผ่านไปมาช้าๆ คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ยาวหรือที่สนามหญ้ารวมถึงคนที่มีบุคลิกไม่ได้รีบร้อน หากอีกฝ่ายกำลังจดจ้องเขาอยู่ล่ะก็ คงไม่ได้เคลื่อนไหวตัวเร็วแน่ๆเจิ้งทั่นลงมาจากต้นไม้แล้วไปยังด้านข้างของโรงอาหารที่อยู่ใกล้ๆ กับบริเวณตึกที่มีการเรียนการสอน หลังจากที่มองหาทำเลเหมาะๆ แล้ว เขาก็กระโดดขึ้นไปยังต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ตรงมุมหนึ่งด้านทิศเหนือของโรงอาหาร จากนั้นก็หันหล
