ังให้ถนนแล้วหมอบหลับไปผ่านไปสักพัก พอความรู้สึกที่เหมือนถูกจับตามองเริ่มมีมากขึ้น เขาจึงเปิดตาขึ้นเล็กน้อย แล้วมองไปทางโรงอาหารสาเหตุที่เขาเลือกโรงอาหารนี้และต้นไม้ที่อยู่ด้านทิศเหนือก็เพราะว่าตรงมุมชั้นสองด้านทิศเหนือของโรงอาหารมีกระจกแบบที่สะท้อนด้านเดียว เพราะตรงนั้นเป็นห้องทำงานจึงติดกระจกแบบนั้น คนข้างในสามารถมองเห็นข้างนอกได้ ส่วนคนข้างนอกสามารถใช้มันเป็นกระจกส่องได้เจิ้งทั่นมองภาพที่สะท้อนอยู่ในกระจกแล้วสังเกตคนที่อยู่ในนั้น จากนั้นก็เปรียบเทียบใบหน้ากับคนที่เขาจดจำมาเมื่อครู่สุดท้ายสายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่นักศึกษาคนหนึ่งที่ดูธรรมดาๆนักศึกษาคนนั้นสะพายกระเป๋าเป้ ในมือถือหนังสืออยู่เล่มหนึ่ง เขาค่อยๆ เดินมาทางโรงอาหาร แต่ระหว่างที่เดินอยู่นั้นก็คอยชำเลืองมองมาทางเจิ้งทั่นตลอด จนสุดท้ายมาหยุดนั่งลงบนสนามหญ้าด้านหน้าโรงอาหาร แล้วกางหนังสือออกเมื่อครู่ตอนที่เจิ้งทั่นยังอยู่ที่เดิม นักศึกษาคนนี้ได้กำลังอ่านหนังสืออยู่บนสนามหญ้าที่ห่างจากต้นอู๋ถงไม่ไกล นักศึกษาที่นั่งอ่านหนังสือแบบนั้นมีหลายคน ตอนที่เจิ้งทั่นกวาดสายตามองไปนักศึกษาคนนั้นกำลังก้มหน้าอยู่ เจิ้งทั่นจึงไม่สังเกตเห็นความผิดปกติหลังจากคิดสักพัก เจิ้งทั่นจึงลุกขึ้นบิดขี้เกียจ แล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ คนๆ นั้นจึงก้มหน้าลงไปอีกครั้งเจิ้งทั่นหมอบลง แล้วนอนหันหน้าไปทางโรงอาหารอีกครั้งแต่สายตาเขากลับจ้องไปที่กระจกบานนั้น เป็นเ
