สบาย
เหล่านกในมหาวิทยาลัยพากันส่งเสียงร้องขับขาน ต้นไม้เริ่มผลิใบ คาดว่าคงใช้เวลาอีกไม่นาน บรรดา ‘ถนนขี้สวรรค์’ ในมหาวิทยาลัยก็จะเริ่มกลับมาเต็มไปด้วยขี้นกอีกครั้ง อย่างไรเสียเจิ้งทั่นก็ไม่ได้เดินไปทางถนนพวกนั้น สภาพแวดล้อมในมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยพื้นที่สีเขียวนั้นเป็นเรื่องที่ดี แต่ขี้นกก็เยอะจริงๆ ไม่ว่าเขาจะเดินไปที่ไหนก็ได้กลิ่นเจิ้งทั่นเดินอยู่ในสนามหญ้าของมหาวิทยาลัย ที่นี่ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาเหยียบย ่า แน่นอนว่าห้ามแค่คน สำหรับแมวแล้วไม่มีปัญหา เจิ้งทั่นชอบเข้าไปย ่าบ่อยๆดอกไม้บางชนิดเริ่มบานแล้ว เจิ้งทั่นเคยเห็นตอนที่หิมะตกแต่ยังไม่เคยเข้ามาดูจริงๆ จังๆ เขาเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ดูจากใบแล้วเหมือนดอกชาที่ศาสตราจารย์หลันเคยพูดไว้ แต่เขาไม่รู้ว่าเป็นดอกชนิดไหน มันสวยพอตัวเขาเข้าไปดม ไม่มีกลิ่นหอมขณะที่เจิ้งทั่นกำลังชื่นชมกับดอกไม้อยู่นั้นก็ได้ยินเสียงผู้หญิงลอยมาอยู่ไม่ไกล ดูเหมือนว่ากำลังคุยโทรศัพท์อยู่กับแฟน“คุณไปทำโปรเจกต์ที่เมืองหมิงจูสามเดือนกว่าแล้วนะ ไหนบอกว่าจะไปแค่สามเดือนไง…ขยายเวลาเหรอ? นานขนาดนั้นเลย….เอาเถอะ หวังว่าเดือนหน้าจะได้เห็นหน้าคุณนะ จริงสิ ของที่ฉันส่งให้เป็นยังไงบ้าง?”หญิงสาวพูดคุยโทรศัพท์พลางเอาเท้าที่ใส่ส้นสูงเตะก้อนหินบนถนน“คุณว่าอะไรนะ?” อยู่ดีๆ เธอก็ขึ้นเสียงสูง “ฉันอุตส่าห์เอาใบเมเปิ้ลที่หน้าหอมาสตาฟเองเลยนะ! จะไปเหมือนของเกรดต ่าตามท้องตลาดได้ยังไง
