……แน่ล่ะที่คุณแยกไม่ออก! คุณแยกพวกดอกฝิ่นออกไหมล่ะ? รู้หรือเปล่าว่าดอกซากุระกับดอกท้อต่างกันตรงไหน คุณน่ะแยกไม่ออกแม้กระทั่งหมาพันธุ์ฮัสกี้กับหมาพันธุ์อลาสก้าด้วยซ ้า!”เจิ้งทั่นที่ฟังอยู่ข้างๆ “……” แย่หน่อยนะตาคนที่อยู่เมืองหมิงจู!พูดจบหญิงสาวก็กดวางสาย แล้วรีบเดินจากไปอย่างรวดเร็วเจิ้งทั่นนึกย้อนไปถึงสมัยที่เขาอยู่มหาวิทยาลัยไล่ตามจีบสาว ตัวเองคอยหาสารพัดมุกเพื่อที่จะพิชิตใจเธอ แล้วมาดูสภาพตอนนี้สิ เขาก้มมองเท้าของตัวเอง ชีวิตนี่มันไม่มีอะไรแน่นอนเลยจริงๆ!เจิ้งทั่นเงยหน้ามองท้องฟ้าพลางตกอยู่ในห้วงความคิด แล้วอยู่ๆ ก็มีเสียงดังมาจากด้านหลัง“ชาร์โคล กำลังดูนกเหรอ?”เจิ้งทั่นพอได้ยินเสียงก็เชิ่ดใบหูขึ้น แล้วหันหน้าไป ทันใดนั้นขี้นกก็ตกลงมาบนหูของเขาพอดีเจิ้งทั่น “……”อะไรวะ อยากจะจับนกพวกนี้มาต้มกินเสียให้รู้แล้วรู้รอด!ไม่รู้จักกาลเทศะเลยจริงๆ!ตัวการของเรื่องนี้บินจากไปแล้ว ก่อนบินไปยังส่งเสียงร้องแสดงถึงการมีตัวตนออกมาอีกด้วยตอนที่ขี้นกเพิ่งตกลงมาบนหูยังอุ่นๆ อยู่ แต่แล้วก็แข็งตัวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับส่งกลิ่นออกมา ทำให้เจิ้งทั่นอยากจะเอานกตัวนั้นลงมาขย ้าแล้วฉีกศพออกเป็นชิ้นๆ!“อย่าสะบัดหูนะ เดี๋ยวมันไปติดบนตัว” เสี่ยวจัวพูดปนขำพอได้ยินเสี่ยวจัวพูดแบบนั้น เจิ้งทั่นจึงไม่ขยับตัวเสี่ยวจัวหยิบกระดาษทิชชู่ออกมาจากกระเป๋า แล้วค่อยๆ นั่งลงเจิ้งทั่นเห็นท่าทางของเสี่ยวจัวแล้วก็รู้สึกหวั่นใจเล็
