กน้อยท้องใหญ่ขนาดนั้นมานั่งแบบนี้จะไม่เป็นอะไรเหรอ?หลังจากที่เสี่ยวจัวเช็ดขี้นกบนหูให้เจิ้งทั่นแล้วก็เอานิ้วชี้ไปที่หัวของเขา พลางค่อยๆ ลุกขึ้น “ดวงดีจังนะ!”เจิ้งทั่นเชิ่ดใบหูขึ้น ดวงดีสุดๆ ไปเล้ย!“ไปเถอะ ไปที่บ้านฉันกัน เดี๋ยวจะล้างหูให้” เสี่ยวจัวเอากระดาษทิชชู่ที่ใช้แล้วไปทิ้งที่ถังขยะ ขณะที่พูดกับเจิ้งทั่นเจิ้งทั่นเองก็รู้สึกแปลกๆ ตรงหู เขายังรู้สึกว่ามีขี้นกติดอยู่พร้อมกับกลิ่นที่โชยมา ต้องล้างให้สะอาดเขาถึงจะสบายใจระหว่างที่เดินไปยังที่พักเขตตะวันตกนั้น เสี่ยวจัวยังคงยิ้มไม่หยุด ทั้งยังพูดกับเจิ้งทั่นอีกว่า “ได้ยินมาว่าสัตว์จำพวกนกส่วนใหญ่จะไม่มีกระเพาะปัสสาวะ ลำไส้ใหญ่ก็สั้นมาก จึงทั้งฉี่และขี้ในเวลาเดียวกัน คนกับแมวถ้าปวดก็ยังอั้นรอหาห้องน ้าเข้าได้ แต่นกน่ะไม่ได้ พวกมันถึงได้ขี้เรี่ยราด แม้แต่ตอนบิน”ดังนั้นเจ้านกพวกนี้จึงเป็นสัตว์เส็งเคร็งที่ขี้เรี่ยราดอย่างแท้จริง!เจิ้งทั่นเดินไปพลางด่านกพวกนั้นในใจ รวมถึง ‘นายพล’ ที่ไม่ได้มาปรากฏตัวให้เห็นนานแล้วก็ถูกด่ารวมด้วยเช่นกันเจิ้งทั่นได้มาเยือนเขตที่พักฝั่งตะวันตกอีกครั้ง เขาเห็นแมวหลายตัวออกมาเดินเล่น บางตัวก็นอนอาบแดดอยู่ที่ระเบียงบ้านของตัวเองแมวที่อยู่ในเขตนี้มีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ตอนที่เจิ้งทั่นเพิ่งจะมาอาศัยอยู่ที่นี่ได้เคยมาเดินเล่นแถวนี้ ตอนนั้นแมวยังไม่เยอะอีกทั้งแมวที่เห็นก็ยังเป็นลูกแมว ผ่านไปแป๊ปเดียวโตกันหมดแล้วไม่ร
