ั่นเงี่ยหูไปฟังก็ได้ยินเสียงเว่ยเหลิงดังออกมา “ชาร์โคล เหอเถาฝากฉันมาอวยพรนาย สุขสันต์วันปีใหม่!”เจิ้งทั่นเชิ่ดใบหูขึ้น แล้วพ่นลมแรงๆ ออกมาทางจมูกเป็นสัญญาณว่ารับทราบ“ส่งเสียงร้องหน่อยสิ ปีใหม่ทั้งทีนายตอบมาแค่นี้เนี่ยนะ?”เว่ยเหลิงที่อยู่ปลายสายพูด “เพื่อนๆ ของฉันรอฟังอยู่ข้างๆ เนี่ย ไว้หน้ากันหน่อยสิ”หลังจากที่เงียบไปสักพัก ในที่สุดเจิ้งทั่นก็ส่งเสียงร้องออกมา “ง้าววว!”“ฮ่าฮ่าฮ่า เว่ยเหลิง นายกำลังคุยกับหมาใช่ไหม ฉันยังคิดว่าเป็นเสียงลูกอาจารย์เจียวนะนั่น แต่หมาตัวนี้ทำให้นึกถึงหมาป่าของหน่วยที่อยู่เมื่อก่อนที่มันรับโทรศัพท์ได้”เสียงของเพื่อนเว่ยเหลิงลอดเข้ามาในสาย“ไม่ใช่หมา ฉันกำลังคุยกับแมว” เว่ยเหลิงอธิบาย จากนั้นก็กรอกเสียงลงหูโทรศัพท์ต่อ “ชาร์โคล พวกนี้มันไม่เชื่อ ถ้างั้นลองร้องเสียงแมวหน่อย”“เงี้ยววว!” นี่ไงเสียงแมว!เจิ้งทั่นยกเท้าขึ้นไปกดวางสาย จากนั้นก็กลับไปที่โซฟารอดูรายการฉลองปีใหม่พร้อมกับแม่เจียวหย่วนและเด็กๆส่วนทางเว่ยเหลิงที่อยู่ที่บริษัทพอได้ยินเสียงตัดสายดังออกมา จึงหัวเราะพลางด่า “เวรเอ๊ย นิสัยงี้ตลอด”เพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆ คิดสักพักแล้วจึงถามออกมา “เสียงเมื่อกี๊มันเสียงแมวจริงๆ เหรอ?”“จริง ไม่เชื่อไปถามเหอเถาได้” เว่ยเหลิงเอาโทรศัพท์ส่งให้เพื่อนที่ยังไม่ได้โทรที่นี่ยังมีโทรศัพท์ของสำนักงานอยู่อีกหนึ่งเครื่อง แต่คนที่รอต่อคิวโทรนั้นยังมีอีกหลายคน เว่ยเหลิงไม่แคร์
