ธอเลอะโคลนอยู่นะ!เด็กน้อยก้อนไหมพรมกำลังเล่าเหตุการณ์ให้ฟัง วันนี้พวกผู้ใหญ่พากันออกไปซื้อของเตรียมตัวฉลองปีใหม่ เด็กทั้งสองรู้สึกเบื่อเลยออกมาเล่นข้างนอก ทั้งสองคนเป็นเพื่อนร่วมห้องกัน อีกทั้งยังอาศัยอยู่ในที่พักบุคลากรเหมือนกันอีกด้วยได้ยินมาว่าที่นี่เป็นป่าดอกบ๊วย ทั้งสองคนจึงเข้ามาที่นี่ นึกไม่ถึงว่าจะสะดุดเข้ากับรากต้นไม้จนข้อเท้าแพลง เพราะเสื้อผ้าที่สวมมาหนามาก ตอนล้มเลยสนใจแต่แผลที่เท้า ไม่รู้ว่าตัวเองนั่งทับของบางอย่างอยู่เด็กน้อยที่สวมเสื้อกันหนาวสีชมพูหยิบกระดาษทิชชู่ออกมาจากกระเป๋าแล้วเช็ดมือ แล้วก็ให้เด็กน้อยก้อนไหมพรมเช็ดแผลด้วยเด็กน้อยก้อนไหมพรมเดิมทีอยากจะไปหาหิมะรอบๆ มาล้างแผล แต่ก็พบว่าหิมะแถวนั้นละลายหมดแล้ว พื้นที่สีขาวบริเวณนั้นเป็นแค่ชั้นบางๆ บนหิมะมีฝุ่นหรือสิ่งสกปรกเจือปนอยู่หากใช้มันล้างแผลคงไม่ค่อยดีนัก หลังจากที่ใช้กระดาษทิชชู่เช็ดแผลแล้ว เด็กน้อยยังเห็นเลือดไหลออกมาจากแผลอีก จึงเอาลิ้นไปเลีย“……” เจิ้งทั่นและเสี่ยวโย่วจื่อต่างก็ตะลึงงันพอเห็นเสี่ยวโย่วจื่อมองด้วยสีหน้าประหลาดใจ เด็กน้อยก้อนไหมพรมจึงพูดสอนอย่างตั้งใจ “เราเคยได้ยินพวกคุณอาคุยกันว่าน ้าลายของหนูมีสารโปรตูนชนิดหนึ่งที่ช่วยให้เส้นประสาทเชื่อมต่อกัน บาดแผลที่ถูกโปรตูนพวกนั้นจะหายได้ไวกว่าแผลที่ไม่ถูด้วยน ้าลายถึงสองเท่า!”พอพูดจบก็มองหน้าเสี่ยวโย่วจื่อด้วยสีหน้าที่ภูมิใจ ซึ่งตีความได้ว่า ‘ฉันเก่ง
