ลัยอื่นในเมืองฉู่หัวไม่ได้มีกฎที่โหดร้ายแบบนี้ เหล่านักศึกษาได้ประณามว่าทางมหาวิทยาลัยทำตามใจตนเองมากเกินไป แต่สุดท้ายนักศึกษาเหล่านั้นก็ต้องยอมทำตามบางคนคิดว่าการที่ต้องลงเรียนใหม่พร้อมกับรุ่นน้องเป็นอะไรที่น่าขายหน้า แต่บางคนก็มองโลกในแง่ดีคิดว่าเป็นโอกาสที่จะได้รู้จักรุ่นน้องสวยๆพอได้ยินเจียวหย่วนพูดดังนั้น รองศาสตราจารย์เจียวก็มองชื่อคนทำข้อสอบพลางพูด “พ่อรู้จักคนนี้ อาจารย์คนอื่นก็รู้ อีกเดี๋ยวคงต้องลดเกณฑ์ให้คะแนนลงมา”“อ๋อ มีสิทธิพิเศษด้วย งั้นต่อไปตอนผมสอบวิชาภาษาจีนผมจะเขียนลงไปว่า ‘คุณครูครับมือผมบาดเจ็บ ทำให้เขียนได้ไม่ค่อยดี คุณครูเห็นใจผมด้วยนะครับ’ ไม่แน่คุณครูอาจจะเห็นใจแล้วให้คะแนนผมเยอะขึ้นก็ได้”คะแนนการเขียนเรียงความเป็นความเจ็บปวดของเจียวหย่วน มันเป็นตัวฉุดคะแนนในวิชาภาษาจีน เพราะเขาเขียนอักษรด้วยปากกาหมึกซึมได้ไม่ค่อยดี ได้คะแนนน้อยตลอด บางครั้งคะแนนต่างจากคนอื่นแค่หนึ่งถึงสองคะแนน ก็ทำให้ตกไปหลายอันดับ พออันดับตกก็จะไม่ได้รางวัลตามที่ตั้งใจไว้ ดังนั้นเขาจึงค่อนข้างมีความแค้นกับการเขียนเรียงความแต่ถึงเจียวหย่วนจะเขียนอักษรด้วยปากกาหมึกซึมไม่สวยแต่หากเขียนด้วยพู่กันฝีมือต่างกันลิบลับตอนที่เจียวหย่วนได้รับรางวัลจากการแข่งเขียนพู่กันจีนของเด็กประถมนั้นครูประจำชั้นแทบไม่อยากเชื่อ เขียนด้วยปากกาหมึกซึมยังเหมือนเด็กที่ไม่สมประกอบเขียน แล้วเขียนด้วยพู่กันทำไมมันเป็นแบบน
