ั้นไปได้? แม้แต่ผลงานของเด็กมัธยมก็ใช่ว่าจะเทียบได้กับอักษรที่เจียวหย่วนเขียน ครูประจำชั้นถึงกับพูดออกมาว่าอักษรที่เจียวหย่วนเขียนนั้น ‘มีสไตล์เป็นของตัวเอง’ต่อมาครูประจำชั้นยังได้พูดอีกว่า “เจียวหย่วน แล้วเมื่อไรจะเขียนอักษรด้วยปากกาหมึกซึมให้มันสวยแบบนี้ได้บ้างล่ะ?อย่ามัวแต่เขียนแบบเด็กไม่สมประกอบอีกเลย”เจิ้งทั่นเคยเห็นลายมือของเจียวหย่วน มีผลงานการเขียนอักษรด้วยพู่กันจีนแขวนอยู่ในห้องของเจียวหย่วน อีกทั้งยังมีโน้ตที่เขียนด้วยปากกาแปะอยู่ ลายมือมันแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัดคนที่ไม่รู้ความจริงคงไม่คิดว่านี่เป็นคนๆ เดียวกันเขียนเจียวหย่วนมองข้อสอบในมือ พลางหมุนปากกา แล้วก็เริ่มคิดอะไรเรื่อยเปื่อยข้อสอบปลายภาคคุณครูจะแลกกันตรวจ ครูของตัวเองจะไปตรวจข้อสอบของห้องอื่น ครูที่ตรวจข้อสอบให้ไม่มีทางรู้จักลายมือของเขาแน่…เจียวหย่วนพยักหน้า อืม วิธีนี้โอเคเลย!“เอาความคิดชั่วร้ายของลูกออกไปจากสมองเลยนะ ถ้าตอนสอบลูกทำแบบนั้นผลที่ได้มันจะกลับกัน ลูกคิดว่าครูเขาโง่งั้นหรือ?” พ่อเจียวหย่วนไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามอง พอได้ยินเสียงเจียวหย่วนหมุนปากกาก็รู้ได้ทันทีว่ากำลังคิดอะไรไม่ดีอยู่แน่“เห้อ” เจียวหย่วนถอนหายใจ แล้วลงมือตรวจข้อสอบต่อกริ๊ง…กริ๊ง…เสียงโทรศัพท์ในห้องนอนใหญ่ดังขึ้นพอเห็นเบอร์ที่แสดงบนหน้าจอแล้ว สีหน้าก็ซีดลง“ฮัลโหล…”เจิ้งทั่นหูดีกว่าเด็กทั้งสองมาก ห้องนอนไม่ได้ใหญ่มากโทรศัพท์ก็อยู่ห่างออก
