าไม่ชอบให้ของที่กินอยู่ตกลงบนพื้น ดังนั้นจึงนั่งลงเอาเนื้อวัวตากแห้งวางบนขาแล้วค่อยๆ แทะกิน“โห แกแทะเนื้อวัวตากแห้งของมองโกเลียในได้ด้วย…”ยังไม่ทันที่นักศึกษาคนนี้จะพูดจบ เขาก็เห็นบุคคลที่คุ้นหน้าเดินมายังที่จอดรถตรงนี้ ซึ่งเป็นคนเดียวกับที่เขาเห็นบนป้ายแนะนำในตึก“อา…อาจารย์เจียว?” เขารีบลุกขึ้นยืน ตัวก็ออกจะใหญ่ แต่ดูสภาพตอนนี้แล้วเหมือนตัวจะหดเล็กลงรองศาสตราจารย์เจียวเดิมทีจะไปทำธุระที่ตึกฝ่ายธุรการ แต่พอมองออกไปดูวิวหิมะด้านนอกแล้วก็พบแมวที่คุ้นเคย แมวตัวเองกำลังนั่งแทะเนื้อวัวตากแห้งอย่างเมามัน ส่วนคนที่อยู่ข้างๆนั้นไม่คุ้นหน้านัก คนคนนี้มีลักษณะที่ค่อนข้างจำง่าย หากเขาเคยเจอมาก่อนในคณะ รองศาสตราจารย์เจียวมั่นใจว่าต้องพอจะจำได้แน่“คุณคือ?”“อ้อ ผมชื่อซูชวี่ครับ ตัวซูที่มาจากทรีโอนีน ตัวชวี่ที่มาจากความสนุกสนาน พรุ่งนี้ผมจะมาสอบที่นี่ครับ”พอซูชวี่พูดแบบนี้รองศาสตราจารย์เจียวก็เข้าใจทันทีว่านักศึกษาคนนี้ต้องมาจากมหาวิทยาลัยอื่นที่อยู่ในเมืองเดียวกันไม่ใช่นักศึกษาของที่นี่รองศาสตราจารย์เจียวไม่ได้ขอตัวในทันที และก็ไม่ได้กินเนื้อวัวตากแห้งที่ซูชวี่ส่งให้ เขายืนคุยกับซูชวี่อีกสักพักเกี่ยวกับเนื้อหาในสาขาวิชาของพวกเขาเจิ้งทั่นกินไปด้วยฟังพวกเขาคุยกันไปด้วยช่วงแรกที่ทั้งสองคุยกันเจิ้งทั่นยังพอเข้าใจบ้าง อย่างไรเสียเขาก็อยู่กับพ่อเจียวหย่วนมานานแล้ว ฟัง PPT การสอนมาตั้งหลายครั้ง ต่อให้ไ
