จไปตลอด“พูดอะไรหน่อยสิ” หยวนจืออี๋เร่ง“ฉันก็ยังไม่แน่ใจ จะให้พูดอะไรล่ะ? ฉันก็แค่สงสัยว่ามันอาจจะเกี่ยวพันกัน แต่ฉันก็ทำให้แมวบ้านตัวเองพูดไม่ได้สักหน่อย ดูมันสิยังดูเบลอๆ อยู่เลย”“เบลอ? ” หยวนจืออี๋หันไปมองเจิ้งทั่นอีกรอบเจิ้งทั่นยังคง ‘นอนนิ่ง’หยวนจืออี๋พอมองแล้วก็ส่ายหัว “ฉันว่าไม่เห็นจะได้เรื่องเลย มันดูชอบเอาแต่เหม่อนะ”ครูด ครูด ครูดกรงเล็บของแมวข่วนลงบนโซฟาจนเกิดเสียงหยวนจืออี๋มองขอบโซฟาของครอบครัวเจียวที่มีแต่รอยแมวข่วนแล้วก็ส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ เลี้ยงแมวมีดีตรงไหน มีแต่หาเรื่องใส่ตัวมากกว่าแต่ว่าการมาครั้งนี้ไม่ได้คำตอบแบบที่ตัวเองพอใจ ทำให้หยวนจืออี๋ยังไม่อยากเลิกราสาเหตุของเรื่องที่พ่อเจียวหย่วนกับหยวนจืออี๋คุยกันนั้นเจิ้งทั่นเองก็ไม่เข้าใจช่วงสองวันมานี้เจิ้งทั่นรู้สึกว่าตัวเองทำตัวเรียบร้อยมากไม่ได้ออกไปวิ่งเล่นไกลๆ ไม่ได้ทะเลาะกับใคร ไม่มีเห็บติดกลับมา อีกทั้งไม่ได้ไปแอบดูคู่รักพลอดรักกันด้วย มากสุดก็แค่ทำแก้วที่อยู่บนโต๊ะหนังสือของพ่อเจียวหย่วนตกแตกไปหนึ่งใบแล้วก็ตอนบิดขี้เกียจกรงเล็บไปข่วนโดนหมอนของกู้โยวจื่อจนเป็นรู จากนั้นก็มีตอนเช้าสะลึมสะลือไปฉี่แล้วอยู่ๆ ก็จามขึ้นมาจนฉี่กระเด็นใส่รองเท้าของเจียวหย่วน สุดท้ายก็ไปนอนบนชุดที่แม่เจียวหย่วนรีดเสร็จแล้วจนเป็นรอยยับจะว่าไปก็เยอะแฮะหยวนจืออี๋ลุกขึ้นยืน พลางขยับขาที่นั่งยองๆ จนเมื่อย “ยังไงฉันก็คิดว่าไม่น่าจะใช่เพราะแมวต
