นเจิ้งทั่นเห็นก็คือท่านดูอ่อนโยน รอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าดูจริงใจพอเอาของขวัญที่ติดมือมาวางลงแล้ว ประธานจ้าวก็ยิ้มพลางพูด “เมื่อครู่ได้เจอกับศาสตราจารย์หลัน ผมถึงได้ขอเข้าตึกมาด้วยครับ”“อ่า ประธานจ้าวรู้จักศาสตราจารย์หลันด้วยเหรอครับ” พ่อเจียวหย่วนถามหยวนจืออี๋กับพ่อเจียวหย่วนรู้ว่าศาสตราจารย์หลันทำงานให้กับหลายๆ บริษัท แต่นึกไม่ถึงว่าหนึ่งในนั้นจะมีฉางเว่ยกรุ๊ปรวมอยู่ด้วย และดูเหมือนว่าจะค่อนข้างสนิทสนมกัน“ทางเราเคยเชิญให้ท่านมาแนะแนวให้ครับ ตอนนี้ก็มักจะเชิญท่านไปให้ความรู้ที่บริษัทอยู่บ่อยๆ ปกติถ้ามีปัญหาอะไรก็จะเชิญท่านไปช่วยแก้ไขปัญหาให้อยู่ตลอด” ประธานจ้าวอธิบายประธานจ้าวแนะนำลูกสาวตัวเองให้รู้จัก เธอชื่อจ้าวเล่อเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยฉู่หัว จากนั้นก็ไม่ได้พูดถึงตัวเธออีก พวกเขาเปลี่ยนไปคุยกันเรื่องอื่นเพราะเรื่องของศาสตราจารย์หลัน ทำให้ทั้งสองฝ่ายคุยกันสนิทได้ไว ประธานจ้าวเองก็ไม่ได้วางมาดเหมือนยามปกติ ซึ่งทำให้ความรู้สึกเกร็งของพ่อเจียวหย่วนกับหยวนจืออี๋ลดน้อยลง พอคุยกันถึงเรื่องบริษัทของพวกเขาทั้งสองฝ่ายก็เลยคุยกันได้ยาวสามารถขอคำแนะนำจากผู้ที่คร ่าหวอดในวงการธุรกิจมานานทำให้หยวนจืออี๋รู้สึกปลาบปลื้มเป็นอย่างยิ่ง จากคำแนะนำและประสบการณ์ที่ประธานจ้าวได้เล่าให้ฟัง ทำให้บริษัทที่เพิ่งก่อตั้งใหม่ของหยวนจืออี๋ได้ค้นพบทางลัด หยวนจืออี๋รู้จักคนในแวดวงวิชาการหลายคน แต่ผู้บริหารระ
