เดินไปไหนพวกมันก็เดินตามไป พอเขาหยุด พวกมันก็กลิ้งอยู่ข้างๆ บ้างก็เล่นกรงเล็บหรือหางของเขาขณะที่ลูกแมวกำลังเล่นอย่างมีความสุขนั้น เจิ้งทั่นก็เอาแต่ปั้นหน้ารำคาญ สีหน้าของแมวมีไม่มากนัก แต่ถ้าใครได้เห็นสีหน้าของเขาตอนนี้ล่ะก็จะต้องรู้สึกว่า ‘แมวตัวนี้ทำหน้าแย่จริงๆ’เจิ้งทั่นก้มหน้ามองดูลูกแมวที่นอนเล่นอยู่ตรงเท้าเขาอย่างเหนื่อยหน่าย เท้าของลูกแมวนุ่มมาก แสงไฟที่สาดส่องลงมาทำให้ดูเป็นเงาๆ แตกต่างจากเท้าของแมวโตที่เดินจนด้านแล้ว ส่วนเจิ้งทั่นที่ออกไปวิ่ง ปีนต้นไม้ทุกวันนั้น เท้ายิ่งด้านกว่าแมวปกติเจิ้งทั่นมองเท้าเล็กๆ ที่ขยับอยู่ในอากาศ แล้วยกเท้าของตัวเองขึ้นมาดู จากนั้นก็เปรียบเทียบกับเท้าเล็กๆ สีชมพูของลูกแมวหึ เล็กจริงๆ เทียบไม่ได้กับเท้าของเขาที่ดูมีเนื้อมีหนัง แต่เท้าลูกแมวก็นุ่มจริงๆแชะ แชะ แชะ!เสียงถ่ายภาพดังขึ้น พร้อมกับแสงแฟลชเจิ้งทั่นหันไปมองก็เห็นเสี่ยวกัวกำลังถือกล้องพร้อมกับถ่ายรูปอย่างเมามัน วิ่งไปมาเปลี่ยนมุมคล้ายกับลิง เนื่องจากที่นี่มีของระเกะระกะมาก ดังนั้นท่าทางของเสี่ยวกัวเวลาถ่ายรูปจึงดูประหลาด คล้ายกับพวกคนลามกแอบถ่ายใต้กระโปรงสาวๆ“เถ้าแก่ครับ สรุปเป็นตัวนี้นะครับ?” เหล่าพนักงานทำท่าเตรียมจะจัดฉาก โฆษณาอาหารสำหรับลูกแมวคงได้แมวตัวนี้เป็นพรีเซ็นเตอร์แน่ๆ แล้ว แมวตัวอื่นในร้านต่างก็สู้มันไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว“ตัวนี้แหละ! เตรียมตัวได้ ทำงาน!” เสี่ยวกัวมีท่าทางตื่
