บุหรี่มวนแรกถูกสูบจนหมด พอเหอเทาสั่งงานลูกน้องแล้วก็จุดมวนใหม่สูบอีก จากนั้นก็ไปนั่งข้างๆ เว่ยเหลิง ถ้าทำคดีนี้เสร็จเขาจะเบาใจไปมาก ก่อนหน้านี้เขาควบคุมปริมาณการสูบบุหรี่เพราะจะได้สะดวกเวลาปฏิบัติงาน ไม่ให้เนื้อตัวมีกลิ่นบุหรี่มากจนเกินไป แต่ตอนนี้ไม่ต้องแล้ว“จะไปเป็นยามที่ไหนล่ะ ตามคอนโด? บริษัท? หรือโรงงาน?” เหอเทาถาม“คงไม่บริษัทก็โรงงานนั่นแหละ ไว้ค่อยว่ากัน ยังไงซะโรงงานก็ยังไม่เปิด” เว่ยเหลิงตอบ“โรงงานของใคร?”“พ่อชาร์โคลเขาเปิดกับเพื่อนน่ะ ฉันก็เอาด้วย แต่ฉันความรู้น้อยไม่ได้รู้เยอะเหมือนกับพวกเขา เลยเอาเงินที่มีอยู่ไปลงทุนด้วยส่วนฉันถนัดเรื่องงานดูแลรักษาความปลอดภัยมากกว่า ถึงตอนนั้นค่อยเรียกพวกที่สนิทๆ กันมาช่วยทำ”เหอเทาเงียบไปสักพัก จากนั้นจึงเอามือที่จับไฟแช็กออกมาแล้วใช้นิ้วหัวแม่มือชี้แมวดำที่หมอบหลับอยู่บนที่สูงของโกดัง“พ่อมันเหรอ?”“อืม” เว่ยเหลิงดีดขี้บุหรี่ “คนแถวนั้นเขาเรียกกันแบบนั้นน่ะ พ่อหมา พ่อแมว อะไรแบบนั้น”“เหอะ สัตว์เลี้ยงอยู่ในสถานะที่มีเกียรติแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไร?”“พอผิดหวังจากคน สัตว์เลี้ยงก็ถูกยกย่องขึ้นมานั่นแหละก่อนหน้านี้ฉันเคยได้ยินคนพูดว่า ยิ่งรู้จักคนมากเท่าไร ยิ่งรู้สึกว่าสัตว์เลี้ยงน่ารัก ของแบบนี้มันก็แล้วแต่คน อย่างน้อยฉันคนหนึ่งที่ไม่คิดว่าสัตว์เลี้ยงน่ารัก ยกตัวอย่างเช่น ตัวนั้น” เว่ยเหลิงหันไปพยักหน้าใส่เจิ้งทั่น “นิสัยรุนแรง เอาไม่ค่อยอยู่”
