ทั่นที่อยู่ในถุงว่า“ชาร์โคล เงินสามหมื่นที่ได้มาจากการถ่ายโฆษณาฉันก็เอาไปลงทุนให้ด้วยนะ พอถึงเวลาจะแบ่งอั่งเปาให้”เจิ้งทั่นถ่ายโฆษณากับเสี่ยวกัวแต่ละครั้งได้เงินเยอะขึ้นเรื่อยๆ จากเดิมที่ไปแค่เดือนละครั้ง ต่อมาเสี่ยวกัวเห็นผลตอบรับดี จึงให้ไปสองอาทิตย์ครั้ง อีกทั้งค่าตอบแทนก็เพิ่มให้ตลอดเจิ้งทั่นไม่รู้ว่าผลตอบรับที่ว่าดีนั้นมันระดับไหน แต่ทุกครั้งที่ไปที่ร้านเสี่ยวกัวจะมองเขาด้วยสายตาที่เหมือนเห็นเทพเจ้าโชคลาภมาเยือนลงทุนก็ลงทุนไปเถอะ อย่างไรเสียเขาก็รู้สึกว่าตัวเองเอาไปใช้ไม่ได้อยู่แล้ว ก่อนหน้านี้เขาได้ยินเสี่ยวกัวพูดว่าไว้ลองโฆษณาตัวอื่นกัน ผลตอบแทนไม่น้อยแน่นอน เงินที่พ่อเจียวหย่วนเอาไปลงทุนไว้หาใหม่ก็ได้แต่เจิ้งทั่นไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่า สักวันหนึ่ง ตัวเลขที่อยู่ในบัตรนั้นจะขึ้นไปอยู่ในระดับที่ใครเห็นก็ต้องตะลึง
