่ยย้ายมาที่โรงเรียนวันแรกนั้นตอนเช้าซูอันไม่ได้มาที่โรงเรียนเพราะท้องเสีย จึงมาในตอนบ่ายหลังเลิกเรียนหลันเทียนจู๋ เจียวหย่วนกับเพื่อนอีกหลายคนก็ไปถามซูอันที่กำลังฟุบอยู่กับโต๊ะอย่างไร้เรี่ยวแรงว่า “นายรู้จักสือรุ่ยไหม”ซูอันเงยหน้าขึ้น “รู้จักสิ ก็กระดาษลิตมัสไง!”ตอนนั้นสือรุ่ยกำลังยืนอยู่ที่ด้านหลังของซูอันด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก เธอเกลียดที่สุดเวลามีคนเรียกเธอว่า ‘กระดาษลิตมัส’ !นับแต่นั้นมาทุกครั้งที่ซูอันเจอสือรุ่ยก็จะหน้าแดง เพราะเหตุนี้พวกเจียวหย่วนถึงได้ชอบล้อกันชื่อของซูอันหากพูดเร็วๆ ก็เหมือนคำว่ากรดมันบังเอิญจริงๆขณะที่เด็กๆ กำลังคุยกันอยู่อย่างสนุกสนานนั้น โทรศัพท์ของพ่อเจียวหย่วนก็ดังขึ้น ศาสตราจารย์ถานจึงขอตัวลาไปพร้อมกับนายพล นายพลบินออกทางหน้าต่างไปรอเจ้านายที่ข้างล่างหากเดินในโรงพยาบาลจะดูไม่ดีก่อนที่จะออกไปรับโทรศัพท์พ่อเจียวหย่วนก็หยุดคิด พาเจิ้งทั่นไปด้วยดีกว่า เด็กๆ พูดจากันไม่ค่อยระวัง ยิ่งไปกว่านั้นมีเด็กใหม่อย่างสือรุ่ยอยู่ด้วย เพื่อป้องกันความวุ่นวายที่อาจจะตามมา จึงควรพาเจิ้งทั่นออกมาหลังจากที่เดินอย่างรวดเร็วไปจนสุดทางเดิน พ่อเจียวหย่วนก็กดรับโทรศัพท์เจิ้งทั่นนั่งอยู่ในถุงฟังพ่อเจียวหย่วนคุยโทรศัพท์ คนที่โทรมาคือ เพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยที่พ่อเจียวหย่วนเรียกว่า ‘อ้วน’ ซึ่งเจิ้งทั่นเคยเจอแล้ว พวกเขาคุยกันเรื่องเปิดบริษัทหลังจากวางสาย พ่อเจียวหย่วนก็พูดกับเจิ้ง
