่รู้แล้วว่าเขาชื่อสือรุ่ย”แม่เจียวหย่วนยังไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ๆ เจียวหย่วนถึงได้ย ้าชื่อเด็กคนนี้นัก แต่พ่อเจียวหย่วนกับศาสตราจารย์ถานที่ยืนอยู่ที่ประตูต่างก็พากันหัวเราะ เข้าใจสิ่งที่เจียวหย่วนต้องการสื่อแล้วเจียวหย่วนเริ่มรู้สึกจนปัญญาที่แม่ของเขายังไม่เข้าใจสักทีเขาชี้ไปที่ซูอันที่หน้าแดงหูแดงไปหมดแล้วตอนนี้ จากนั้นก็ชี้ไปที่สือรุ่ยที่กำลังถลึงตามองเขา “เข้าใจหรือยังครับ?”“เจียวหย่วน!” สือรุ่ยตะโกน“กลัวอะไรเล่า ยังไงทุกคนก็ต้องรู้อยู่ดี เธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าเดี๋ยวครอบครัวเธอก็จะย้ายมาอยู่ที่ที่พักบุคลากรฝั่งตะวันออกแล้วน่ะ” เจียวหย่วนไม่แคร์ที่สือรุ่ยถลึงตามองใส่แม่เจียวหย่วนเริ่มเข้าใจถึงสิ่งที่เจียวหย่วนต้องการสื่อ ท่านมองซูอันที่หน้าแดงจนทำตัวไม่ถูก แล้วก็หันไปมองสือรุ่ยที่ถลึงตาใส่สงสงที่กำลังแอบหัวเราะ จากนั้นท่านก็ยิ้มพลางส่ายหน้า มันช่างบังเอิญจริงๆในที่นี้ยังมีผู้ที่ไม่เข้าใจหลงเหลืออยู่ นั่นก็คือ นายพลที่เกาะอยู่บนไหล่ของศาสตราจารย์ถานกับเจิ้งทั่นที่นั่งงงอยู่ในถุงจนกระทั่งเจียวหย่วนเล่าเรื่องเกี่ยวกับสือรุ่ยในช่วงหลายวันมานี้ให้ฟัง เจิ้งทั่นถึงได้เข้าใจว่าเด็กพวกนี้หมายถึงอะไรกันสือรุ่ยก็คือกระดาษลิตมัสที่ใช้ทดสอบความเป็นกรดด่างของสารเคมี เมื่อเจอกับกรดจะเปลี่ยนเป็นสีแดง เจอกับเบสจะเปลี่ยนเป็นสีฟ้า มักจะพบเจอบ่อยๆ ในหนังสือเรียนของชั้นมอต้นส่วนวันที่เด็กคนที่ชื่อสือรุ
