ไว้ว่าจะเก็บเป็นความลับ เดี๋ยวพอเด็กๆมารบกวนอาจารย์อย่าบอกเด็กๆ นะคะ” อาจารย์หยางพูดพลางหัวเราะ“……” เด็กๆ ที่น่าสงสาร โดนขายซะแล้ว อีกทั้งคนที่ขายยังเป็นคุณครูประจำชั้นเสียด้วยอาจารย์หยางยังมีธุระต่อ พูดคุยกันสักพักจึงขอตัว ไม่ถึงห้านาทีเจิ้งทั่นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของเด็กๆพอประตูเปิดออก เจียวหย่วนก็ยื่นศีรษะเข้ามา หลังจากมองรอบๆ ห้องผู้ป่วยแล้ว ก็พูดขึ้น “เพื่อนๆ ผมได้ยินว่าคุณแม่ป่วยเลยมาเยี่ยมครับ”“งั้นจะรออะไรล่ะ รีบให้เพื่อนเข้ามาสิ” พ่อเจียวหย่วนแกล้งทำเป็นเหมือนเพิ่งรู้ พลางลุกขึ้นต้อนรับพื้นที่ในห้องพักผู้ป่วยไม่ได้กว้างมากนัก พ่อเจียวหย่วนกับศาสตราจารย์ถานจึงถอยออกมา เพื่อให้เด็กๆ เข้าไปเจิ้งทั่นมองลอดผ่านช่องถุงออกมาดู นอกจากหลันเทียนจู๋สงสงกับซูอันที่เจอบ่อยๆ แล้ว ยังมีเด็กผู้หญิงอีกคนหนึ่งด้วย“เอ๋ เด็กคนนี้คือใครจ๊ะ” แม่เจียวหย่วนหันไปทางเด็กผู้หญิงหนึ่งเดียวคนนั้นถึงแม่เจียวหย่วนจะรู้จักเพื่อนร่วมชั้นของเจียวหย่วนไม่ครบทุกคน แต่คนที่เคยเจอก็จะพอจำได้ ส่วนเด็กผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ แม่เจียวหย่วนลองนึกดูดีๆ แล้ว ก็แน่ใจว่าไม่เคยเห็นมาก่อน“เขาเป็นเพื่อนใหม่ครับ ชื่อสือรุ่ย” ขณะที่เจียวหย่วนแนะนำเพื่อน เขาจงใจเน้นชื่อ ‘สือรุ่ย’ มากเป็นพิเศษ“อ้อ มิน่าล่ะแม่ถึงนึกไม่ออก ที่แท้ก็เพื่อนใหม่ที่เพิ่งย้ายมานี่เอง” แม่เจียวหย่วนพูด“เขาชื่อสือรุ่ยครับ!” เจียวหย่วนย ้าอีกครั้ง“แม
