้งก็จะมีหมอแวะเข้ามาดูบ้าง นอกจากหมอพวกนั้นแล้วก็มีแค่หลี่เสี่ยวเชี่ยนที่รู้ว่าเจิ้งทั่นอยู่ด้วย รู้ว่าครอบครัวเจียวมักจะพาแมวมาอยู่ที่นี่บ่อยๆ จึงไม่ได้พูดอะไร แต่ถ้ามีคนนอกเข้ามาเขาก็ต้องหลบ‘นายพล’ คาบขวดยาบินไปเกาะที่ไหล่ของศาสตราจารย์ถาน เจิ้งทั่นเองก็กระโดดลงจากเตียงแล้วมุดเข้าไปในถุงที่อยู่ข้างๆ พ่อเจียวหย่วนคนที่เข้ามาคือผู้หญิงอายุประมาณสามสิบ แต่งตัวเรียบๆ ดูแล้วเป็นมิตรแต่ก็แฝงไปด้วยความเข้มงวด แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ยังน้อยกว่า ‘อาจารย์ฝู’พอเห็นผู้หญิงคนนี้เข้ามา พ่อเจียวหย่วนก็รีบลุกขึ้น“อาจารย์หยาง มาได้ไงครับเนี่ย!”นี่คือคุณครูประจำชั้นที่สอนวิชาภาษาจีนของเจียวหย่วนเจิ้งทั่นเคยเจออยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้สนใจเท่าไร“วันนี้เพิ่งได้ทราบว่าอาจารย์กู้ไม่สบาย เลยมาเยี่ยมน่ะค่ะ”อาจารย์หยางเอาผลไม้ที่ซื้อมาวางลงอาจารย์หยางไม่ได้อาศัยอยู่ที่ที่พักบุคลากรของมหาวิทยาลัย ท่านมีบ้านอยู่ข้างนอก วันนี้มีธุระจึงออกมาก่อนเวลา ตอนเช้าท่านได้ข่าวว่าแม่ของเจียวหย่วนอยู่โรงพยาบาลบวกกับวันนี้ต้องพาคนที่บ้านมาหาหมอพอดีจึงถือโอกาสแวะมาเยี่ยมไปในตัว“จริงสิคะ วันนี้ที่โรงเรียนไฟดับ แล้วฤดูนี้พอสี่โมงห้องก็มืดทำให้เด็กๆ มองกระดานไม่เห็น โรงเรียนเลยปล่อยก่อนเวลาหนึ่งคาบค่ะ ตอนที่ฉันซื้อผลไม้ที่ใต้ตึกโรงพยาบาลเห็นเจียวหย่วนด้วยนะคะ แล้วก็เพื่อนๆ ของแก พวกเขาจะมาเยี่ยมอาจารย์กู้กัน อ่า ฉันรับปากพวกแก
