ันไปทางเจิ้งทั่น แล้วงับเข้าที่หูที่กำลังเชิ่ดอยู่ของเขาเท้าที่อยู่บนผ้าห่มเริ่มขยับ ใบหูถูกเชิ่ดให้เหมือนปีกของเครื่องบิน สายตาเหล่ไปทางนกแก้วที่อยู่ด้านข้าง แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาตลองกล้างับเข้ามาอีกทีสิ จะได้เห็นดีกัน!คาดว่าคงเป็นเพราะต้องตามเจ้านายไปทำงานต่างที่นานเลยไม่ได้เจอแมว เจ้านกแก้วตัวนี้จึงรู้สึกคันปาก พอเห็นหูแมวก็เลยหมั่นเขี้ยวอยากจะงับพอเห็นสายตาอาฆาตของเจิ้งทั่น ‘นายพล’ จึงชะงัก จากนั้นก็หมุนคอหันไปอีกทาง ไม่มองเจิ้งทั่นอีกคนที่อยู่ในห้องผู้ป่วยพอเห็นท่าทางของแมวกับนกแก้วคู่นี้แล้วต่างก็หัวเราะกันไม่หยุดหลี่เสี่ยวเชี่ยนดูเวลา แล้วก็ขอตัวไปก่อน อีกเดี๋ยวต้องเอายามาให้แม่เจียวหย่วนเว่ยเหลิงอยู่ได้สักพักก็ขอตัว เจิ้งทั่นเอนตัวนอนอยู่ข้างๆ แม่เจียวหย่วน แขนที่บาดเจ็บของท่านอยู่อีกข้าง เขาเองก็คอยระวังไม่ให้ไปถูกแผลส่วนอื่นศาสตราจารย์ถานกับพ่อเจียวหย่วนกำลังคุยกันเรื่องโปรเจ็คต์วิศวกรรมที่ช่วงนี้ทางมหาวิทยาลัยกำลังเสนอไป ‘นายพล’ไม่มีอะไรทำจึงเอาขวดยาพลาสติคที่อยู่หัวเตียงมาฝึกเปิดปิดแก้เซ็ง บางครั้งนายพลไม่ทันระวังเท้าเกือบจะมาโดนแผลของแม่เจียวหย่วน เจิ้งทั่นก็จะสะบัดหางไล่หรือไม่ก็ใช้กรงเล็บสะกิดอากาศภายในห้องอุ่นกว่าข้างนอกเยอะมาก จนทำให้เจิ้งทั่นรู้สึกเคลิ้มอยากจะนอน แต่เสียงเคาะประตูปลุกเขาให้ตื่นขึ้น ช่วงนี้คนที่รับผิดชอบดูแลแม่เจียวหย่วนคือหลี่เสี่ยวเชี่ยน บางครั
