องเขาจับจ้องไปที่ผู้หญิงคนนั้น เหอเถามีท่าทีระแวงผู้หญิงคนนั้นอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่ได้หันหลังให้กับเธอพอเหอเถามัดสามคนที่กองอยู่บนพื้นเสร็จก็ควักโทรศัพท์ออกมา“ไม่มีสัญญาณเหรอเนี่ย?”เหอเถาขมวดคิ้วพลางมองไปรอบๆ เขาถือโทรศัพท์เดินวนอยู่แถวนั้น แต่ก็ยังคงไม่มีสัญญาณ ขณะที่ตัดสินใจจะออกไปโทรศัพท์ข้างนอกแล้วนั้น พอเดินไปได้สองก้าวเขาก็หันกลับมาพูดกับผู้หญิงคนนั้นที่ยังยืนอยู่ที่เดิม “เธอมากับฉัน”เธอไม่ตอบอะไรพลางเดินตามออกไป แต่ยังคงรักษาระยะห่างกับเหอเถาไว้สองเมตร นี่คือระยะที่ปลอดภัยตามที่นักจิตวิทยาได้ว่าไว้ไม่เพียงแค่เหอเถาที่ระแวงเธอ เธอเองก็ระแวงเหอเถาเช่นกันเจิ้งทั่นค่อยๆ ย่องตามไป เขาเดินอยู่ท่ามกลางซากสิ่งของเขาต้องคอยระวังเรื่องเสียงและความเร็วในการเดินตาม เดินไปหยุดไป ทุกครั้งที่หยุดก็จะเล็งเส้นทางที่จะเดินไปให้ดีก่อน และก็คอยสังเกตสถานการณ์รอบๆ ไปด้วย ดังนั้นพอเริ่มเดินต่อเขาจึงต้องรีบเดินให้ไวเหมือนกับคนเลี้ยงแมวบางคนที่เวลาเล่นกับแมว ตอนแรกเห็นแมวตัวเองยืนอยู่ที่ระยะห่างออกไป เจ็ดสิบแปดสิบเมตร พอละสายตาแล้วหันกลับไปใหม่ แมวก็มายืนอยู่ที่ระยะห้าสิบหกสิบเมตรแล้วเจิ้งทั่นไม่รู้ว่าพฤติกรรมของตัวเองตอนนี้เหมือนกับ ‘จ่า’เวลาล่าเหยื่อมาก สะกดรอยตามอย่างเงียบๆ รอเวลาจู่โจมพอเดินไปใกล้ๆ ประตู ของระเกะระกะก็น้อยลง อาจเป็นเพราะสามคนนั้นที่เข้ามาก่อนเบิกทางไว้ให้ เหอเถาที่เดินออกไปจึง
