ไม่ต้องเหนื่อยมาก เขาแค่เขี่ยเศษซากที่ขวางทางอยู่เล็กน้อยออกไป ขณะเดียวกันก็ลอบสังเกตผู้หญิงคนที่เดินตามมาไปด้วยขณะที่เหอเถากำลังเขี่ยแผ่นไม้ที่ขวางทางออกอยู่นั้นเจิ้งทั่นก็เห็นผู้หญิงที่ดูเหมือนนักศึกษาคนนั้นหยิบของรูปร่างคล้ายกระบอกออกมาจากแขนเสื้อ แล้วพุ่งไปที่เหอเถาเจิ้งทั่นรับรู้ได้ถึงภัยทันทีแล้วในตอนนั้นเอง!เจิ้งทั่นที่จ้องผู้หญิงคนนั้นอยู่นานก็กระโจนเข้าไปหาด้วยความรวดเร็วผู้หญิงที่หยิบกระบอกเข็มฉีดยาออกมาเตรียมจะลงมือนั้นมีสายตาเย็นชา เพียงแค่ว่ามันถูกซ่อนอยู่ภายใต้แว่นตา ขณะที่เธอคิดว่าแผนการกำลังจะสำเร็จอยู่นั้น อยู่ๆ ก็รู้สึเหมือนมีอะไรกระแทกเข้ามาที่หน้าอกอย่างแรงจนล้มลงไปด้านข้าง ส่วนเข็มฉีดยาก็ถูกเหวี่ยงไปตามทิศทางด้วยยังไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งตัว เหอเถาที่เดินอยู่ข้างหน้าก็ลงมือทันที เขาบิดแขนกดตัวเธอลงบนกองไม้ เพราะร่างกายของเธอถูกกระแทกอย่างแรง ทำให้แว่นตากระเด็นร่วงลงไปเจิ้งทั่นที่ช่วยจัดการได้ในทีเดียวกำลังนั่งอยู่บนกองไม้ด้านข้าง เขาขยับอุ้งมือเล็กน้อยพลางคิด ‘ดูเหมือนว่าหน้าอกเธอจะไม่ใหญ่ ไม่โอเคเลย’เหอเถาหยิบเอาเชือกป่านออกมา เมื่อครู่ตอนที่ไปหาเชือกเขาหามาเกินไว้เผื่อได้ใช้ นึกไม่ถึงว่าจะได้ใช้จริงๆ“ระวังมาตั้งนาน ในที่สุดก็ลงมือจนได้นะ” เหอเถามองหัวเข็มฉีดยาที่ถูกปักลงบนแผ่นไม้จนงอ แล้วจึงหันไปมองกระบอกฉีดยาขนาดเล็กที่หล่นอยู่บนพื้น ตรงที่สูบมีการดัดแปลงด้านห
