รียบบางทีนี่อาจจะเป็นอาการของโรคย ้าคิดย ้าทำก็ได้ไม่สนหรอก ตอนนี้เขาเป็นแมว เจิ้งทั่นบอกตัวเองแบบนี้นับครั้งไม่ถ้วน ส่วนเป็นแมวแล้วยังไงน่ะเหรอ? หิวก็กิน ง่วงก็นอน ออกไปวิ่งเล่น ก่อกวนคนในบ้านถึงแม้ว่าเหอเถาจะปิดเครื่อง แต่ระหว่างพวกเขาก็ยังมีวิธีอื่นที่จะทำให้รู้ได้ว่าอีกฝ่ายอยู่ไหน น่าจะเป็นพวกจีพีเอสบอกพิกัดตอนนี้เว่ยเหลิงกำลังให้คนช่วยค้นหาผ่านไปสิบนาที เว่ยเหลิงพอจะรู้แล้วว่าเหอเถาอยู่ที่ไหนหลังจากคุยโทรศัพท์เสร็จ เขาก็หยิบเสื้อนอกอย่างรวดเร็วแล้วเดินออกไป ขณะที่เดินถึงประตูก็หันกลับถามเจิ้งทั่น “อยากออกไปเที่ยวไหม?”เจิ้งทั่นที่กำลังหลับตาทำอารมณ์เตรียมจะนอนเมื่อได้ยินดังนั้นก็คิดสักพัก แล้วลุกขึ้นวิ่งไปที่ประตู การที่จะได้ออกไปเที่ยวเป็นสิ่งที่เจิ้งทั่นยินยอมมาก อยู่แต่ในมหาวิทยาลัย วันๆ เห็นแต่ทิวทัศน์เดิมๆ รู้สึกว่าโลกแคบไปหน่อย ตามหลักจิตวิทยาแล้วนี่ไม่ใช่สิ่งที่ดีส่วนเจียวหย่วนกับกู้โยวจื่อ วันนี้พ่อเจียวหย่วนมีสอนตอนสาย พอสอนเสร็จก็จะไปรับเด็กทั้งสองเอง ดังนั้นเขาจึงไม่มีความจำเป็นต้องไป สองวันมานี้แม่เจียวหย่วนอาการดีขึ้นมาก ฟื้นฟูได้เร็ว ปลอดภัยแล้ว อีกหนึ่งอาทิตย์ก็ตัดไหมได้ พ่อเจียวหย่วนรู้จักนักเรียนที่ฝึกงานอยู่ที่โรงพยาบาลคนหนึ่ง โดยรู้จักตอนที่ได้ร่วมมือทำโปรเจ็คต์กับอาจารย์ท่านหนึ่งของโรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยฉู่หัวเมื่อปีที่แล้ว ดังนั้นพ่อเจียวหย่วนจึงได้ไหว
