ายอมกินคุกกี้ดีกว่าต้องไปถูกเด็กนั่นจับหาง เขาไม่แน่ว่าถ้าตัวเองโดนจับหางแล้วจะไม่ยื่นกรงเล็บออกมาได้หรือไม่เจิ้งทั่นยืนอยู่หน้าทางเข้าเขตที่พักบุคลากรพลางคิด ตอนนี้ก็ว่างๆ ไปดูเว่ยเหลิงหน่อยดีกว่า แล้วค่อยกลับมาพร้อมกัน เขายังคิดอยากจะเล่าเรื่องนั้นให้เว่ยเหลิงฟังด้วยบ้านที่เว่ยเหลิงเช่าอยู่เป็นอพาร์ตเม้นต์ที่ดัดแปลงมาจากบ้านพักส่วนตัว ไว้สำหรับให้นักศึกษาหรือไม่ก็คนที่เพิ่งทำงานยังมีเงินไม่มากเช่าอยู่ การดูแลรอบๆ ไม่ค่อยดีนัก ต่อให้ทำของหายก็ต้องทำใจ ไปแจ้งตำรวจก็ไร้ประโยชน์ เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยๆ ตรวจสอบยังไงก็ไม่มีทางเจอ ข้อดีของที่นี่ก็คือห้องเช่าราคาถูก ดังนั้นจึงมีคนมาเช่าอาศัยอยู่มากเจิ้งทั่นไม่ค่อยได้มาเดินเล่นแถวที่พักของเว่ยเหลิงเท่าไรคนเยอะ เรื่องแยะ เวลามีคนเจอเขาก็มักจะหาเชือกหรือไม่ก็ตุ๊กตามาแหย่เขาเล่น คนพวกนี้ไม่รู้เลยว่าทุกครั้งเขาจะใช้สายตาที่แสดงถึงความรำคาญมองกลับไปเจิ้งทั่นมาถึงย่านห้องเช่านี้เวลาบ่ายสามโมงกว่าๆ ตอนนี้คนที่เข้าๆ ออกๆ มีไม่มากเท่าไร ไปทำงานบ้าง ไปเรียนบ้าง คนที่ไม่มีอะไรทำก็กำลังนอนกลางวัน แถวนี้มีแมวเร่ร่อนอยู่เยอะมากเจ้าของบ้านเช่าก็เลี้ยงแมวอยู่หนึ่งตัว ด้วยความที่ที่นี่มีแมวอยู่เยอะมาก ดังนั้นจึงไม่มีใครมานั่งสนใจแมวดำที่เดินเข้าตึกขณะที่เจิ้งทั่นกำลังขึ้นไปยังชั้นที่เว่ยเหลิงอยู่ก็ได้ยินเสียง‘เพล้ง’ เขาจึงหยุดฝีเท้าลง แล้วหลบอยู่ตรงมุมบ
