ันไดพลางมองขึ้นไปด้านบนเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังกุมท้องนอนขดตัวอยู่ที่พื้น เขาเจ็บปวดจนส่งเสียงร้องออกมา มือข้างหนึ่งของเว่ยเหลิงถือแอปเปิ้ลที่เพิ่งปอกเปลือกเสร็จ ส่วนมืออีกข้างถือมีดปอกผลไม้ค่อยๆเดินเข้ามา จากนั้นก็นั่งลงตรงหน้าเด็กหนุ่มคนนั้น พลางใช้มีดปอกผลไม้ที่ยังมีน ้าของผลแอปเปิ้ลติดอยู่ตีลงไปที่หน้าเด็กหนุ่ม“พี่เพิ่งซื้อโทรศัพท์มาได้ไม่เท่าไรแกก็อยากได้แล้วเหรอ ใจกล้ามากนะที่กล้าเข้ามาขโมยโทรศัพท์ตอนพี่นอนกลางวัน แกคิดว่าพี่เป็นพวกที่ดูแล้วอ่อนแอขนาดที่จะยอมให้รังแกง่ายๆ งั้นเหรอ?”น ้าเสียงของเว่ยเหลิงดูเหนื่อยหน่ายเต็มทน ขณะที่เด็กหนุ่มกำลังจะลุกขึ้น เว่ยเหลิงก็หยุดเขาด้วยการเอามีดไปจ่อคอเด็กหนุ่มอยากจะพูดอะไรต่อ เว่ยเหลิงก็ใช้มีดอุดปากเขา“ไม่อยากได้ยินเสียง” เว่ยเหลิงพูดพลางเอาแกนแอปเปิ้ลที่ถูกแทะหมดแล้วทิ้งลงมาที่ชั้นล่าง“……” เจิ้งทั่นถึงกับตะลึงงันถึงแม้ว่าแถวนี้จะดูไม่ค่อยเป็นระเบียบ แต่ก็ไม่เห็นต้องทิ้งขยะไม่เลือกที่เลย เจิ้งทั่นจำได้ว่าอาทิตย์ก่อนเจียวหย่วนโยนสก็อตเทปใสทิ้งไม่เลือกที่ถูกแม่หักค่าขนมไปหนึ่งหยวนแต่วินาทีถัดมาหูของเจิ้งทั่นก็เชิ่ดขึ้น คล้ายกับว่าไม่ใช่เสียงแกนแอปเปิ้ลตกลงพื้น ข้างล่างเป็นพื้นซีเมนต์ทั้งนั้น คงไม่ใช่เสียงเมื่อกี๊แน่ถึงจะสงสัย แต่เขาก็ไม่ได้วิ่งไปดูทันที ตอนนี้ต้องติดตามเหตุการณ์ของเว่ยเหลิงก่อนพอหันกลับไป มือของเว่ยเหลิงที่ถือมีดยังคงอยู่ในท
