งคนอื่น ประหยัดเวลาไม่มากเรื่องโรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยฉู่หัวไม่ได้อยู่ในเขตมหาวิทยาลัย ห่างจากมหาวิทยาลัยไปประมาณสองช่วงถนนภายในโรงพยาบาลมีทั้งโซนรักษา โซนการเรียนการสอน และโซนวิจัยอยู่รวมกัน เป็นโรงพยาบาลเกรดเอระดับสามภายในโรงพยาบาลมมีคนเข้าออกเยอะอยู่ตลอด พออี้ซินจอดรถแล้ว ก็หิ้วถุงไปตามที่อยู่ที่เถ้าแก่เจียวให้ไว้ อย่างไรเสียโรงพยาบาลก็ไม่ใช่ที่ที่แมวจะเดินเล่นได้ตามอำเภอใจ เจิ้งทั่นเองจะวิ่งเข้าไปเลยก็ไม่ได้พอขึ้นลิฟท์ไปก็เจอกับพ่อเจียวหย่วนที่ออกมาซื้ออาหารพอดี เจิ้งทั่นเห็นสีหน้าพ่อเจียวก็รู้สึกว่าโอเคดี น ้าเสียงที่คุยกับอี้ซินก็ไม่ได้แหบเมื่ออย่างตอนคุยโทรศัพท์ก่อนหน้านี้ ดูท่าแม่เจียวหย่วนคงไม่ได้เป็นอะไรมากพ่อเจียวหย่วนซื้ออาหารมาห้าชุด โดยให้อี้ซินหนึ่งชุดอี้ซินเตรียมจะซื้อผลไม้ไปด้วย แต่พอลูบกระเป๋ากางเกงดูก็พบว่าไม่ได้เอาเงินมา ตอนนั้นรีบร้อนออกมาเลยไม่ได้สวมเสื้อนอก กระเป๋าเงินอยู่ในนั้น ส่วนในกระเป๋ากางเกงมีแต่บัตรโรงอาหาร“เอ่อ ที่ร้านผลไม้ใช้บัตรโรงอาหารได้ไหมครับ” อี้ซินพูดอย่างอายๆ“……” พ่อเจียวหย่วนและเจิ้งทั่นต่างมองอี้ซินนิ่ง“วันหลังเถอะ ยังไงวันนี้แม่เจียวหย่วนก็กินไม่ได้หรอกตอนนี้ยังไม่ฟื้นเลย” พ่อเจียวหย่วนพูดระหว่างทางที่เดินไปลิฟท์ พ่อเจียวหย่วนก็ได้เล่าถึงเหตุการณ์ในวันนี้ถึงแม้ว่าแม่เจียวหย่วนจะสอนหนังสือระดับมอต้น แต่บางครั้งก็จะไปที่โรงเรียนมัธยมฉู่
