บวมแดงไปหมด เจียวหย่วนเองก็สภาพไม่ต่างกันอี้ซินอยู่ได้สักพัก พ่อเจียวหย่วนก็ไล่ให้กลับไป อย่างไรเสียเขายังมีเรื่องมากมายที่ต้องทำอีก“คนไม่พอ” พ่อเจียวหย่วนพูดออกมา เขานิ่งไปสักพักแล้วพูดต่อ “ปีหน้าต้องรับเด็กเพิ่มอีกหน่อย”ไม่รู้ว่าถ้าอี้ซินมาได้ยินจะรู้สึกอย่างไรเจิ้งทั่นนั่งกินข้างอยู่ในห้องพักเล็กๆ ของแม่เจียวหย่วนหากอยู่ข้างนอกแล้วมีคนมาเห็นเข้าคงไม่ดี ระหว่างนั้นมีนางพยาบาลมาตรวจเช็คอาการผู้ป่วย เขาจึงหลบเข้าไปในกระเป๋าของเจียวหย่วน ส่วนหนังสือที่อยู่ในกระเป๋านั้นถูกโยนเข้าไปในถุงพลาสติคหมดแล้วเรื่องที่แม่เจียวหย่วนเข้าโรงพยาบาลนั้นไม่ได้แจ้งให้กับพ่อกับแม่ของท่านทราบ เพราะพวกท่านก็อายุมากแล้ว จะให้มาที่นี่ก็คงลำบากเจิ้งทั่นกับเด็กทั้งสองยังอยู่ที่โรงพยาบาล พ่อเจียวหย่วนกลับบ้านไปเอาเสื้อผ้าและของใช้จำเป็น อีกทั้งยังเอาโต๊ะเล็กที่มีลายธงชาติมาด้วย เผื่อได้ใช้วางของ กินข้าว หรือให้เด็กทั้งสองเขียนการบ้านได้ช่วงนี้พ่อเจียวหย่วนคงต้องมานอนค้างที่นี่ ในห้องพักมีเก้าอี้นอนพับได้สำหรับญาติที่มาเฝ้าไข้ ถึงจะเล็ก แต่ก็ใช้การได้ดีวันนี้เด็กทั้งสองไม่ได้ไปโรงเรียน มาอยู่เฝ้าไข้ที่นี่กับพ่อแม่เจียวหย่วนฟื้นขึ้นมาในตอนบ่าย พูดคุยสักพักก็หลับไปอีกถึงแม้ว่าใบหน้าจะยังซีดเซียว แต่สามคนกับแมวหนึ่งตัวก็สบายใจขึ้นเยอะพอถึงเวลาห้าโมงพ่อเจียวหย่วนก็ออกไปซื้อข้าว กินเสร็จก็ให้เด็กทั้งสองนั่งรถเมล์ก
